რა მოხდებოდა, თუ ჩვენი ემოციები მხოლოდ განცდები კი არ ყოფილიყო, არამედ მათ გემო, სუნი და ფორმა ჰქონოდათ? ამის წარმოდგენა ფანტაზიის დაუხმარებლად ცოტა რთულია, თუმცა „ლიმონის ნამცხვრის თავისებური სევდა“ შეუძლებლობის მიღმაა - ეიმი ბენდერი ახერხებს კულინარიული პროცესი ერთგვარ ეგზისტენციალურ განცდად აქციოს და ამ ნაწარმოების თავისებური ხიბლიც სწორედ ეს არის. ამბის ეპიცენტრში დგას გოგონა, რომლის უჩვეულო უნარი მის ყოველდღიურობას ცვლის. ყველაფერი კი ასე დაიწყო: როუზი თავის მეცხრე დაბადების დღეზე დედის გამომცხვარ ლიმონის ნამცხვარს გასინჯავს და... მოულოდნელად და თავისდაუნებურად იძულებული ხდება, ყოველ ლუკმასთან ერთად შეიგრძნოს იმ ადამიანის დარდი, სიყვარული თუ ტყუილები, ვინც ეს კერძი მოამზადა. და ასე გაიგო როუზმა დედის საიდუმლო. გემო ხდება მეტყველი, ხელშესახები, მტანჯველი. ეს უცნაური და, იმავდროულად, მძიმე ნიჭია - ერთგვარი ტვირთი, რომელიც როუზმა უნდა ზიდოს. სწორედ ამიტომ, ეს არ არის უბრალოდ კულინარიული ამბავი; ის ღრმა ფსიქოლოგიური დრამაა და ერთგვარი მინიშნებაც: მიუხედავად იმისა, რომ ყოველთვის ვერ ვარქმევთ ჩვენს ემოციებს სახელს, ეს არ ცვლის იმ ფაქტს, რომ ადამიანს შინაგანი განცდების ფიზიკურად შეგრძნება შეუძლია.

გადახედე წიგნს