„ჭიამაიას სისხლი“ – კრებულის თითქმის ყველა მოთხრობაში სიუჟეტი დანაშაულის ირგვლივ ტრიალებს, თუმცა მუდამ იცვლება რაკურსი: ავტორი ცდილობს ხან დამნაშავის თვალით დაგვანახოს ამბავი, ხან მსხვერპლის, ხან მათი დედების, ხან მსხვერპლის შვილის და ხანაც სულაც ციხის თარჯიმნის. ხშრად კი თხრობა პოლიფონიურია და პერსონაჟთა ის გალერეა. რომელიც ჩვენ წინაშე იხატება, საზოგადოების ფენების გან- სხვავებულ დამოკიდებულებათა დიაპაზონს შლის. რაც მთავარია, ეს მოთხრობები ეხება თანამედროვეობის უმტკივნეულეს საკითხებს: დევნილობის თემით დაწყებული, სუიციდის და ფემიციდის პრობლემებით დასრულებული. მაგრამ მწერალი მხოლოდ ამ სივრცეში არ იკეტება. მას განწყობის და ხელწერის შეცვლაც შეუძლია. ამის ნიმუშია არაჩვეულებრივი მოთხრობა „ქვა, ფურცელი, მაკრატელი", სადაც გაცოცხლებული საკანცელარიო ნივთები თავიანთი დიალოგებით კომი- კურ გარემოს ქმნიან.