კონკურსი 2019
"გახდი ბესტსელერის ავტორი 2019"-ის გამარჯვებული, რომლის ნაწარმოებმა მკითხველზე ემოციური შთაბეჭდილება დატოვა

"ყვა­ვი­ლე­ბი სახ­ლთან ახ­ლოს" - ალ­ბათ, ყვე­ლას გეც­ნო­ბათ ცნო­ბი­ლი იმპრე­სი­ო­ნის­ტი მხატ­ვრის კლოდ მო­ნეს შთამ­ბეჭ­და­ვი ნა­მუ­შევ­რის ეს სა­ხელ­წო­დე­ბა. ბევ­რის­თვის ეს ფრა­ზა მხო­ლოდ ლე­გენ­და­რულ მხატ­ვარ­თან აღარ ასო­ცირ­დე­ბა - ცოტა ხნის წინ გა­მომ­ცემ­ლო­ბა „პა­ლიტ­რა L-მა“ „გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი 2019-ის“ გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლე­ბი გა­მო­ავ­ლი­ნა, რო­მელ­თა­გან ერთ-ერ­თის ნა­წარ­მო­ებს სწო­რედ „ყვა­ვი­ლე­ბი სახ­ლთან ახ­ლოს“ ჰქვია.

ეს ხალ­ხის ერთ-ერთი რჩე­უ­ლის, 38 წლის თა­მარ გო­დე­რი­ძის ნა­მუ­შე­ვა­რია, რო­მელ­მაც მკი­თხველ­ზე ემო­ცი­უ­რი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა და­ტო­ვა. ნა­წარ­მო­ე­ბი ორ ნა­წი­ლა­დაა გა­ყო­ფი­ლი: გო­გოს ნა­წი­ლი და ბი­ჭის ნა­წი­ლი. ორი­ვეს ის­ტო­რია გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი, ემო­ცი­უ­რი და შთამ­ბეჭ­და­ვია უამ­რა­ვი პა­რა­ლე­ლი­თა და სა­ოც­რად „ადა­მი­ა­ნუ­რი“ თავ­გა­და­სავ­ლე­ბით.

ავ­ტორს წე­რის გა­მოც­დი­ლე­ბა ბავ­შვო­ბი­დან აქვს, თუმ­ცა ეს მისი პირ­ვე­ლი სე­რი­ო­ზუ­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბია. თა­მარ გო­დე­რი­ძე ენ­დოკ­რი­ნო­ლო­გია, თუმ­ცა მუ­სი­კა­ლუ­რი გა­ნათ­ლე­ბაც აქვს მი­ღე­ბუ­ლი. მუ­შა­ობს ოჯა­ხის ექი­მად, სხვა­დას­ხვა უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში ასო­ცი­რე­ბუ­ლი პრო­ფე­სო­რია და სა­მე­დი­ცი­ნო მი­მარ­თუ­ლე­ბით ლექ­ცი­ებს კი­თხუ­ლობს. რო­გორც თა­ვად გვი­ამ­ბო, კონ­კურ­სის მიმ­დი­ნა­რე­ო­ბი­სას, სტუ­დენ­ტე­ბის­გან გან­სა­კუთ­რე­ბულ მხარ­და­ჭე­რას გრძნობ­და.

თამუნა

თა­მარ გო­დე­რი­ძის „ყვა­ვი­ლე­ბი სახ­ლთან ახ­ლოს“ წიგ­ნის მა­ღა­ზი­ე­ბის თა­რო­ებ­ზე მალე გა­მოჩ­ნდე­ბა, მა­ნამ­დე კი, შეგ­ვიძ­ლია, ავ­ტო­რი უკეთ გა­ვიც­ნოთ:

- რა­ტომ გა­და­წყვი­ტეთ, ბედი გა­მომ­ცემ­ლო­ბაპა­ლიტ­რა L-ისკონ­კურ­სში გე­ცა­დათ?

- კონ­კურსს, შემ­თხვე­ვით, ინ­ტერ­ნეტ­სივ­რცე­ში წა­ვა­წყდი. მე­უბ­ნე­ბი­ან, ფეხი რომ ავიდ­გი, იქი­დან პა­ტა­რა ჩა­ნა­ხა­ტებს და ლექ­სებს ვწერ­დი. შემ­დეგ რა­ღაც პე­რი­ო­დის გან­მავ­ლო­ბა­ში შევ­წყვი­ტე, თუმ­ცა მოგ­ვი­ა­ნე­ბით გან­ვაგ­რძე. ალ­ბათ დად­გა დრო, რო­დე­საც ეს ყვე­ლა­ფე­რი უნდა გა­ერ­თი­ა­ნე­ბუ­ლი­ყო და თა­ვი­სი სა­ხე­ლი დარ­ქმე­ო­და. ამ­გვარ, ბიძ­გად მი­ვი­ღე „პა­ლიტ­რა L-ის“ ეს პრო­ექ­ტი და წერა და­ვი­წყე.

პა­ცი­ენ­ტებ­თან, სტუ­დენ­ტებ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის ძა­ლი­ან დიდი პრო­ფე­სი­უ­ლი გა­მოც­დი­ლე­ბა და­მიგ­როვ­და. მი­მაჩ­ნია, რომ მე­დი­ცი­ნა და ექი­მო­ბა არ არის მხო­ლოდ წამ­ლის და­ნიშ­ვნა და რა­ღა­ცის­თვის თვალ­ყუ­რის დევ­ნე­ბა. ხან­და­ხან, ორ­გა­ნუ­ლი და­ა­ვა­დე­ბე­ბი მიგ­ვიყ­ვა­ნია ბო­ლომ­დე, დაგ­ვიძ­ლე­ვია პრობ­ლე­მა, მაგ­რამ შემ­დეგ ექი­მი­სა და პა­ცი­ენ­ტის ურ­თი­ერ­თო­ბა ფსი­ქო­ლო­გი­სა და პა­ცი­ენ­ტის ურ­თი­ერ­თო­ბად გარ­დაქ­მნი­ლა. ხშირ შემ­თხვე­ვა­ში, იმ­დე­ნად ბევ­რი და სა­ინ­ტე­რე­სო შტრი­ხი გა­მოკ­ვე­თი­ლა... დრო­თა გან­მავ­ლო­ბა­ში ეს ყვე­ლა­ფე­რი დაგ­როვ­და.

მე ჩემს ნა­წარ­მო­ებს რე­ა­ლიზ­მის გა­მო­ხატ­ვის ფორ­მად აღ­ვიქ­ვამ­დი. მას­ში თი­თო­ე­უ­ლი პერ­სო­ნა­ჟი, გარ­კვე­ულ­წი­ლად, თან არ­სე­ბობს, თან არ არ­სე­ბობს. მას­ში არის ძა­ლი­ან ბევ­რი პა­რა­ლე­ლი. რაც ძა­ლი­ან მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია, ამ ნა­წარ­მო­ებ­ში ყვე­ლა მკი­თხვე­ლი გან­სხვა­ვე­ბულ პა­რა­ლელს იჭერს, ქვე­ტექ­სტებს ხე­დავს. რო­გორც მი­თხრეს, ყვე­ლას­თვის ერთხელ წა­კი­თხვა არ იყო საკ­მა­რი­სი. რა­ღა­ცებს და­უბ­რუნ­დნენ, რა­ღა­ცებს ჩა­ე­ძივ­ნენ, ზოგ­მა სა­კუ­თა­რი თავი აღ­მო­ა­ჩი­ნა, ზოგ­მა -ახ­ლო­ბე­ლი.

ბევ­რის­გან მო­ვის­მი­ნე ორი ფრა­ზა, რო­მე­ლიც ჩემ­თვის, რო­გორც ავ­ტო­რის­თვის, მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია: ზოგ­მა მი­თხრა, რომ ცრემ­ლე­ბით და­ას­რუ­ლა ამ ნა­წარ­მო­ე­ბის კი­თხვა და ზოგ­მა - რომ ერთი ამო­სუნ­თქვით წა­ი­კი­თხა.

- თქვენ ხალ­ხის ერთ-ერთი რჩე­­ლი გახ­დით. რამ­დე­ნად ელო­დით ასეთ მხარ­და­ჭე­რას?

- არ ვე­ლო­დი, რად­გან ამის­თვის არა­ნა­ი­რი გათ­ვლა არ გა­მი­კე­თე­ბია. გმირს ქმნი, შემ­დეგ კი ის თა­ვი­სით იწყებს მოძ­რა­ო­ბას. თვი­თონ გკარ­ნა­ხობს და თვი­თონ გა­ი­ძუ­ლებს. რაც არ უნდა გინ­დო­დეს, რომ შენი გმი­რი სხვა­ნა­ი­რად მო­იქ­ცეს, ვერ მო­ა­ხერ­ხებ - იქ­ცე­ვა ისე, რო­გორც მას უნდა.

საკ­მა­ოდ მას­შტა­ბუ­რი და დატ­ვირ­თუ­ლი კონ­კურ­სი იყო, ჰყავ­და უამ­რა­ვი მო­ნა­წი­ლე. თავ­და­პირ­ვე­ლად, მათი ჩა­მო­ნათ­ვა­ლი 87-ს აღ­წევ­და. ვერ ვი­ტყო­დი, რომ ასეთ მხარ­დამ­ჭე­რას ვე­ლო­დი. რო­გორც ჩანს, ჩემი პრო­ფე­სი­უ­ლი საქ­მი­ა­ნო­ბის მან­ძილ­ზე, ამ­დენ ადა­მი­ან­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის შე­დე­გად, ბევ­რი ნაც­ნო­ბი და მე­გო­ბა­რი და­მიგ­როვ­და. თუმ­ცა ასეთ შე­დეგს მა­ინც არ ვე­ლო­დი.

უნი­ვერ­სი­ტე­ტის სტუ­დენ­ტე­ბის­გა­ნაც უდი­დე­სი მხარ­და­ჭე­რა მი­ვი­ღე. „ფე­ის­ბუქ­ზე“ ძა­ლი­ან ბევ­რი აზი­ა­რებ­და, კი­თხუ­ლობ­და. მე­კი­თხე­ბოდ­ნენ, რო­დის და­ი­ბეჭ­დე­ბაო. რო­გორც პა­ცი­ენ­ტებ­ში, ისე სტუ­დენ­ტებ­ში, ელ­ვის სის­წრა­ფით გავ­რცელ­და ინ­ფორ­მა­ცია.

- ში­ნა­არ­სობ­რი­ვად რას მო­­ცავსყვა­ვი­ლე­ბი სახ­ლთან ახ­ლოსდა რა­ტომ არის ის ემო­ცი­­ბით დატ­ვირ­თუ­ლი ნა­წარ­მო­­ბი?

- ში­ნა­არ­სობ­რი­ვად, შეგ­ვიძ­ლია, ასე ჩა­მო­ვა­ყა­ლი­ბოთ: რამ­დე­ნად კარ­გია ადა­მი­ა­ნე­ბის­თვის ბევ­რი ფიქ­რი და რამ­დე­ნად გვპა­რავს ის დროს სწო­რი გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბის ძი­ე­ბა­ში, ანუ კარ­გია თუ ცუდი, როცა ადა­მი­ა­ნი ბევ­რი ფიქ­რის შემ­დეგ კი მი­ვი­და გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბამ­დე, მაგ­რამ, ამა­სო­ბა­ში, ცხოვ­რე­ბა­ში ბევ­რი რამ გა­მო­ტო­ვა. ვი­ტყო­დი, რომ აქ ახალ­გაზ­რდო­ბა­ში ერ­თმა­ნეთ­გა­მო­ტო­ვე­ბუ­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბის ცხოვ­რე­ბაა აღ­წე­რი­ლი, რომ­ლე­ბიც, სა­ბო­ლო­ოდ, მა­ინც ერ­თად აღ­მოჩ­ნდე­ბი­ან, მაგ­რამ ტკი­ვი­ლი ახ­ვედ­რებთ ერ­თმა­ნეთს. მერე ყვე­ლა­ფე­რი ლაგ­დე­ბა, მაგ­რამ, რო­გორც წვი­მის შემ­დეგ მზეა, შემ­დეგ ისევ წვიმს და არას­დროს არა­ფე­რია ერ­თფე­რო­ვა­ნი, ისე იც­ვლე­ბა მათი ცხოვ­რე­ბა და ისევ მო­დის გარ­კვე­უ­ლი ნე­გა­ტი­ვი.

რაც შე­ე­ხე­ბა სა­ხელს, რო­გორც კი პირ­ვე­ლი ნა­წი­ლის წერა დავსრუ­ლე, და­ვარ­ქვი „ლექ­სე­ბად აკინ­ძუ­ლი ცრემ­ლე­ბი“. იქ არის ერთ-ერთი მო­მენ­ტი, რო­მელ­შიც ნახ­სე­ნე­ბია კლოდ მო­ნეს ნა­ხა­ტი „ყვა­ვი­ლე­ბი სახ­ლთან ახ­ლოს“. გა­მოგ­ზავ­ნამ­დე 5 წუ­თით ადრე „ლექ­სე­ბად აკინ­ძუ­ლი ცრემ­ლე­ბი“ თვალ­ში ნე­გა­ტი­უ­რად მომ­ხვდა, სას­წრა­ფოდ მოვხსე­ნი და და­ვარ­ქვი „ყვა­ვი­ლე­ბი სახ­ლთან ახ­ლოს“.

რო­გორც კი ამ სა­თა­უ­რით რო­მა­ნი „პა­ლიტ­რა L-ში“ გავ­გზავ­ნე, კარ­ზე გა­ის­მა ზა­რის ხმა. რო­დე­საც გა­ვა­ღე, დამ­ხვდა გოგო, ხელ­ში ყვა­ვი­ლე­ბით და­ხუნძლუ­ლი დიდი თა­ი­გუ­ლით, რო­მელ­საც ყიდ­და. მი­თხრა, რომ 7 ლარი ღირ­და. რა თქმა უნდა, შე­ვი­ძი­ნე. იმ ყვა­ვი­ლებ­მა იცო­ცხლა კონ­კურ­სის დას­რუ­ლე­ბამ­დე. კონ­კურ­სის პირ­ვე­ლი ტური და­ი­წყო 7 ივ­ნისს და დამ­თავ­რდა 7 ივ­ლისს, ჩემ მიერ დაგ­რო­ვე­ბუ­ლი ხმე­ბის რა­ო­დე­ნო­ბა კი 7 227 აღ­მოჩ­ნდა. ასე­თი „მი­ზეზ- შე­დე­გობ­რი­ვი“ დამ­თხვე­ვა იყო, რო­მე­ლიც იღ­ბლი­ა­ნიც აღ­მოჩ­ნდა.

 

29 აგვისტო, 2019 წ.
სრულად
"არ­ჩილ ფი­რი­აშ­ვი­ლის სა­ხით, ჩვენ ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბუ­ლი მწე­რა­ლი შე­ვი­ძი­ნეთ." - გაიცანით ჟიურის რჩეული ავტორი

"არ­ჩილ ფი­რი­აშ­ვი­ლის სა­ხით, ჩვენ ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბუ­ლი მწე­რა­ლი შე­ვი­ძი­ნეთ. ავ­ტორ­მა იმ­დე­ნად მა­ღა­ლი კლა­სი აჩ­ვე­ნა, რომ, მას­თან და­კავ­ში­რე­ბით, გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბის მი­ღე­ბი­სას, ჟი­უ­რი ერ­თსუ­ლო­ვა­ნი იყო" - ეს სი­ტყვე­ბი "გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი 2019-ის" ჟი­უ­რის ერთ-ერთ წევ­რს, ლე­ვან ბერ­ძე­ნიშ­ვილს ეკუთ­ვნის.

არ­ჩილ ფი­რი­აშ­ვი­ლის "ფეხ­ბურ­თის მო­თა­მა­შე" ავ­ტო­რის ერ­თა­დერ­თი ნა­წარ­მო­ე­ბია, რო­მე­ლიც მას გან­ვლი­ლი 37 წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში და­უ­წე­რია. პირ­ვე­ლი­ვე მცდე­ლო­ბამ ავ­ტო­რი­ტე­ტუ­ლი ჟი­უ­რის უმაღ­ლე­სი შე­ფა­სე­ბა და­იმ­სა­ხუ­რა.

AMBEBI.GE-მ გა­და­წყვი­ტა, "გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი 2019-ის" ჟი­უ­რის რჩე­უ­ლი არ­ჩილ ფი­რი­აშ­ვი­ლი, რომ­ლის წიგნ­საც მკი­თხვე­ლი მალე იხი­ლავს, უფრო ახ­ლოს გა­გაც­ნოთ.

არ­ჩი­ლი ბიზ­ნეს­მე­ნია - ცნო­ბი­ლი ფიტ­ნეს­ცენ­ტრე­ბის მფლო­ბე­ლია. ამას­თან, ჩარ­თუ­ლია ტექ­ნო­ლო­გი­უ­რი სტარ­ტა­პე­ბის პრო­ექ­ტე­ბის შექ­მნა­ში. "გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რის" ერთ-ერთ გა­მარ­ჯვე­ბულს კი­თხვა ყო­ველ­თვის უყ­ვარ­და და „პა­ლიტ­რა L”-ის ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი კონ­კურ­სის შე­სა­ხე­ბაც „ბიბ­ლუს­ში“, წიგ­ნის სა­ყიდ­ლად შე­სულ­მა გა­ი­გო.

არჩ

- რა გახ­დაფეხ­ბურ­თის მო­თა­მა­შისდა­წე­რის ინ­სპი­რა­ცია?

- კონ­კრე­ტუ­ლი ინ­სპი­რა­ცია არ არ­სე­ბობს, ალ­ბათ, ჯამ­ში ერ­თად, ბევ­რმა რა­ღა­ცამ მო­ახ­დი­ნა გავ­ლე­ნა. ჩემ­თვის წერა სტრე­სის მოხ­სნი­სა და გან­ტვირ­თვის სა­შუ­ა­ლე­ბა იყო, დღი­უ­რის წარ­მო­ე­ბის მსგავ­სი, ბავ­შვო­ბა­ში რომ აკე­თებ, თუმ­ცა მე უკვე „დი­დუ­რი“ დღი­უ­რი გა­მო­მი­ვი­და.

- ნა­წარ­მო­ებ­ში თქვე­ნი პი­რა­დი გა­მოც­დი­ლე­ბის შე­სა­ხებ არის მო­თხრო­ბი­ლი თუ გა­მო­გო­ნილ ის­ტო­რი­ებ­სა და გმი­რებს გვაც­ნობთ?

ალ­ბათ ორი­ვე - პი­რა­დი გა­მოც­დი­ლე­ბაც, რო­მე­ლიც მხატ­ვრუ­ლად არის გა­ფორ­მე­ბუ­ლი, და შე­თხზუ­ლიც. კონ­კრე­ტუ­ლი ის­ტო­რია, რის გა­მოც „ფეხ­ბურ­თის მო­თა­მა­შე“ დავ­წე­რე, არ მაქვს. უბ­რა­ლოდ, თით­ქოს კონ­კრე­ტუ­ლი რა­ღა­ცის­თვის კი არ წერ, იმის­თვის წერ, რომ სხვა გზა არ გაქვს, გჭირ­დე­ბა ეს... აუ­ცი­ლე­ბე­ლი იყო, რომ რა­ღაც ასე­თი გა­მე­კე­თე­ბი­ნა.

- ში­ნა­არ­სის შე­სა­ხე­ბაც გვი­ამ­ბეთ. რას ეხე­ბა წიგ­ნი?

- ეს წიგ­ნი ყვე­ლა­ფერ­ზეა, ფეხ­ბურ­თის მო­თა­მა­შის გარ­და. წა­კი­თხვის შემ­დეგ ჩანს, რა­ტომ ჰქვია „ფეხ­ბურ­თის მო­თა­მა­შე“. მისი ში­ნა­არ­სი არის იმ ცვლი­ლე­ბე­ბის შე­სა­ხებ, რომ­ლე­ბიც ადა­მი­ან­ში ხდე­ბა. გარ­კვე­ულ მო­მენ­ტში ალ­ბათ ყვე­ლა გა­დის პე­რი­ოდს, როცა ძვე­ლი ფა­სე­უ­ლო­ბე­ბი აზრს კარ­გავს, რა­ღაც ახ­ლის ძი­ე­ბა­ში ხარ, უამ­რა­ვი კი­თხვის ნი­შა­ნი გიჩ­ნდე­ბა, ეჭ­ვის თვა­ლით უყუ­რებ შენს მა­ნამ­დე გან­ვლილ ცხოვ­რე­ბას, არ იცი, მო­მა­ვალ­ში რა გინ­და, და სა­დღაც შუ­ა­ში ხარ გა­ჩხე­რი­ლი. ალ­ბათ ამა­ზეა ეს მო­თხრო­ბა - შუ­ა­ში გა­ჩხე­რილ მდგო­მა­რე­ო­ბა­ზე.

მთე­ლი მო­თხრო­ბა კი­თხვის ნიშ­ნე­ბია, რომ­ლებ­ზეც პა­სუ­ხი გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი და ინ­დი­ვი­დუ­ა­ლუ­რია. ჩემ­თვის უამ­რა­ვი კი­თხვა ჯერ კი­დევ უპა­სუ­ხოდ არის დარ­ჩე­ნი­ლი.

- რა­ტომ გა­და­წყვი­ტეთ, რომპა­ლიტ­რა L”-ის კონ­კურ­სში მი­გე­ღოთ მო­ნა­წი­ლე­­ბა და რა მო­ლო­დი­ნი გქონ­დათ ამ კონ­კურ­სი­დან?

- „ბიბ­ლუს­ში“ დავ­დი­ვარ ხოლ­მე, წიგ­ნებს ვყი­დუ­ლობ, ახალ ავ­ტო­რებს სულ ვეც­ნო­ბი. ერთ-ერთი ავ­ტო­რი, რომ­ლის წიგ­ნიც მირ­ჩი­ეს, სწო­რედ ამ კონ­კურ­სის გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლი იყო. ამ ავ­ტო­რის ნა­წარ­მო­ე­ბის კი­თხვი­სას გა­ვი­გე, რომ მსგავ­სი კონ­კურ­სი არ­სე­ბობს. მო­თხრო­ბა ბო­ლომ­დე და­წე­რი­ლი არ მქონ­და, როცა გავ­გზავ­ნე. კონ­კურ­სის ფორ­მა­ტიც ასე­თი იყო, რომ ნა­წარ­მო­ე­ბის და­სა­წყი­სი უნდა გა­გეგ­ზავ­ნა. და­სა­წყი­სის გაგ­ზავ­ნის შემ­დეგ, და­ვას­რუ­ლე წიგნ­ზე მუ­შა­ო­ბა.

ამ კონ­კურ­სში იმი­ტომ მი­ვი­ღე მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა, რომ სხვა მსგავ­სი კონ­კურ­სი არ არ­სე­ბობს.

მო­გე­ბის გარ­და, ყვე­ლაფ­რის მო­ლო­დი­ნი მქონ­და. ალ­ბათ, სა­კუ­თარ ნა­წერს ადა­მი­ა­ნი უფრო კრი­ტი­კუ­ლად აღიქ­ვამ, როცა გა­მოც­დი­ლე­ბა არ გაქვს და არა­ვის არ უთ­ქვამს, შენი ნა­წარ­მო­ე­ბი კარ­გია ან ცუდი. ჩემ­თვის ძა­ლი­ან რთუ­ლი იყო შე­ფა­სე­ბა, კარ­გი მო­თხრო­ბა გა­მომ­დი­ო­და თუ ცუდი.

ამ კონ­კურ­სში ნა­მუ­შევ­რის გაგ­ზავ­ნი­სას, ჩემი მი­ზა­ნი იყო ის, რომ სა­კუ­თარ თავ­თან გა­მერ­კვია, რა­ღაც ღი­რე­ბუ­ლი გა­მომ­დი­ო­და თუ არა. თუ ღი­რე­ბუ­ლი ნა­მუ­შე­ვა­რი გა­მოგ­დის, ჟი­უ­რის წევ­რებ­მა ეს უნდა შე­ნიშ­ნონ. თა­ვი­დან­ვე ასე გა­დავ­წყვი­ტე, თუ ჟი­უ­რიმ ჩემს მო­თხრო­ბა­ში რა­ღაც ღი­რე­ბუ­ლი და­ი­ნა­ხა, კარ­გი იქ­ნე­ბა, თუ არა­და, არა უშავს, მი­ლი­ონ ადა­მი­ანს და­უ­წე­რია რა­ღაც და წა­უშ­ლია ან გა­და­უგ­დია-მეთ­ქი.

მო­გე­ბა­ზე დი­დად არ მი­ფიქ­რია. გულ­წრფე­ლად რომ ვთქვა, ასეთ შე­ფა­სე­ბას არ მო­ვე­ლო­დი და ძა­ლი­ან სა­სი­ა­მოვ­ნო აღ­მოჩ­ნდა. ეს იყო ყვე­ლა­ზე დიდი ჯილ­დო, რაც მი­ვი­ღე!

 

29 აგვისტო, 2019 წ.
სრულად
„ყველაფერს, რაც ჩინეთში ვნახე, თითქოს თვალებით გადავუღე ფოტოები“ - ვინ არის ჟიურის რჩეული ავტორი - ნიკოლას მაჩაბელი?

მწერ­ლის­თვის ძა­ლი­ან მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია, ჰქონ­დეს თა­ვი­სი წიგ­ნი, რათა მკი­თხველს მისი ნა­წარ­მო­ე­ბის გაც­ნო­ბი­სა და მისი გმი­რე­ბის ის­ტო­რი­ე­ბით აღ­ფრთო­ვა­ნე­ბის სა­შუ­ა­ლე­ბა მი­ე­ცეს. ეს ერ­თგვა­რად, მწერ­ლის აღი­ა­რე­ბას ნიშ­ნავს, რად­გან თუნ­დაც თა­რო­ზე შე­მო­დე­ბუ­ლი წიგ­ნი ავ­ტორ­სა და ნა­წარ­მო­ებს უკ­ვდა­ვე­ბას ანი­ჭებს.

ნი­კო­ლას მა­ჩა­ბე­ლი, ანუ ბექა ბა­ღაშ­ვი­ლი, ერთ-ერთი იყო, ვინც ოც­ნე­ბობ­და, თა­ვი­სი ნა­წარ­მო­ე­ბი წიგ­ნის სა­ხით გა­მო­ე­ცა. ბე­ქამ ამის­თვის ბრძო­ლა და­ი­წყო, თუმ­ცა აღ­მოჩ­ნდა, რომ გა­მომ­ცემ­ლე­ბის და­ინ­ტე­რე­სე­ბა და წიგ­ნის გა­მო­ცე­მა თით­ქმის და­უძ­ლე­ველ სირ­თუ­ლე­ებ­თან იყო და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი. ამის გამო, ბე­ქას იმე­დი არა­ერ­თხელ გა­უც­რუვ­და, თუმ­ცა „პა­ლიტ­რა L”-ის კონ­კურ­სში „გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი 2019“ მო­ნა­წი­ლე­ო­ბის მი­ღე­ბა მა­ინც გა­და­წყვი­ტა და ჟი­უ­რის ერთ-ერთი რჩე­უ­ლიც გახ­და.

ბექა ბა­ღაშ­ვი­ლი პრო­ფე­სი­ით გე­ოგ­რა­ფია. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ თა­ვი­სი პრო­ფე­სია მოს­წონს, მო­მა­ვალს მა­ინც ლი­ტე­რა­ტუ­რა­ში ხე­დავს. ფიქ­რობს, რომ ნი­კო­ლას მა­ჩა­ბე­ლი იქ­ნე­ბა ფსევ­დო­ნი­მი, რო­მელ­საც ლი­ტე­რა­ტუ­რის ყვე­ლა მოყ­ვა­რუ­ლი და­ი­მახ­სოვ­რებს, მა­ნამ­დე კი მწე­რალს ბევ­რი სა­მუ­შაო აქვს.

ნი­კო­ლას მა­ჩაბ­ლის ნა­წარ­მო­ე­ბი „ჩა­ი­ნა კონ­ტრას­ტე­ბი­დან“ ქარ­თვე­ლი ემიგ­რან­ტის მის­ტი­კი­თა და მო­უ­ლოდ­ნე­ლო­ბე­ბით სავ­სე ჩი­ნურ გა­მოც­დი­ლე­ბას აღ­წერს, მკი­თხველს უამ­ბობს, რას ნიშ­ნავს დარ­ჩე მარ­ტო უცხო გა­რე­მო­ში, აბ­სო­ლუ­ტუ­რად გან­სხვა­ვე­ბულ სამ­ყა­რო­ში, რო­მელ­თა­ნაც არა­ფე­რი გა­კავ­ში­რებს. ამ ემო­ცი­ე­ბით სავ­სე ნა­წარ­მო­ებ­მა ჟი­უ­რის დიდი მო­წო­ნე­ბა და­იმ­სა­ხუ­რა. მწე­რალს იმე­დი აქვს, რომ ჩი­ნე­თის გა­ნა­პი­რა პრო­ვინ­ცი­ა­ში მი­ღე­ბუ­ლი მის­ტი­კით სავ­სე გა­მოც­დი­ლე­ბა მკი­თხველ­ზე წა­რუშ­ლელ შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბას და­ტო­ვებს.

ახალ­გაზ­რდა მწე­რალ­მა ჩი­ნუ­რი მოგ­ზა­უ­რო­ბი­სა და „პა­ლიტ­რა L”-ის ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი კონ­კურ­სის დე­ტა­ლებ­ზე AMBEBI.GE-ს თა­ვად უამ­ბო.

პრო­ფე­სი­ით გე­ოგ­რაფ­მა და თქვენს საქ­მე­ში რე­­ლი­ზე­ბულ­მა ახალ­გაზ­რდამ რო­გორ და­­წყეთ მწერ­ლო­ბა, რამ გი­ბიძ­გათ ამის­კენ?

ბავ­შვო­ბი­დან ვწერ­დი. თავ­და­პირ­ვე­ლად, ლექ­სე­ბის წერა და­ვი­წყე, რომ­ლე­ბიც სკო­ლის გა­ზეთ­შიც და­ი­ბეჭ­და. ეს ყვე­ლა­ფე­რი ძა­ლი­ან მი­ხა­რო­და. უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში სწავ­ლის პე­რი­ოდ­შიც, ძი­რი­თა­დად, ლექ­სებს ვწერ­დი, ძა­ლი­ან აქ­ტი­უ­რი ვი­ყა­ვი. თსუ-ის ლი­ტე­რა­ტუ­რულ კლუბ­შიც გავ­წევ­რი­ან­დი, ჩემი ლექ­სე­ბი იბეჭ­დე­ბო­და უნი­ვერ­სი­ტე­ტის სხვა­დას­ხვა გა­ზეთ­სა და ჟურ­ნალ­ში. სა­ბო­ლო­ოდ, 2010 წელს, უნი­ვერ­სი­ტეტს რომ ვამ­თავ­რებ­დი, პირ­ვე­ლად დავ­წე­რე დიდი ნო­ვე­ლა. ეს ნა­წარ­მო­ე­ბი გავ­გზავ­ნე მა­შინ­დელ „ლი­ტე­რა­ტუ­რულ პა­ლიტ­რა­ში“ და მა­შინ­ვე და­მი­ბეჭ­დეს. ეს იყო პირ­ვე­ლი შემ­თხვე­ვა, როცა ჩემი ლი­ტე­რა­ტუ­რა გა­ვი­და უფრო შორს, ვიდ­რე სა­მე­გობ­რო წრე და უნი­ვერ­სი­ტე­ტი. ეს ნო­ვე­ლა „ვაშ­ლი და ფორ­თოხ­ლე­ბი“აგ­ვის­ტოს ომის თე­მა­ტი­კა­ზე იყო.

ამან შთა­გა­გო­ნათ, რომ შე­მოქ­მე­დე­ბი­თი მუ­შა­­ბა არ შე­გე­ჩე­რე­ბი­ნათ?

ამის შემ­დეგ, სულ ვწერ­დი. თა­ნაც, ხში­რად ვიც­ვლი­დი ფსევ­დო­ნი­მებს. უნი­ვერ­სი­ტე­ტის პე­რი­ოდ­ში, ფსევ­დო­ნი­მად მქონ­და - „ბექ ნი­კა­სო­ნი“.

უნი­ვერ­სი­ტე­ტის დამ­თავ­რე­ბის შემ­დეგ, მუ­შა­ო­ბა სა­ჯა­რო სამ­სა­ხურ­ში და­ვი­წყე. ეს სამ­სა­ხუ­რი ჩემ­თვის ძა­ლი­ან ჩამ­ხუთ­ვე­ლი და დამ­ზაფვ­რე­ლი აღ­მოჩ­ნდა. და­ახ­ლო­ე­ბით, 4-5 წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში, ერ­თსა და იმა­ვე სის­ტე­მა­ში გა­დაბ­მით ვმუ­შა­ობ­დი. ფაქ­ტობ­რი­ვად, უნი­ვერ­სი­ტე­ტის შემ­დეგ, შე­მოქ­მე­დე­ბით საქ­მი­ა­ნო­ბას, მღელ­ვა­რე­ბას, სტუ­დენ­ტურ ცხოვ­რე­ბას მოვ­წყდი და ჩა­ვე­ბი სა­ო­ფი­სე ცხოვ­რე­ბა­ში, რა­მაც ძა­ლი­ან „შემ­ჭა­მა“ და „დამღრღნა“.

მი­უ­ხე­და­ვად ამი­სა, რამ­დე­ნი­მე წლის შემ­დეგ და­მე­წყო ერ­თგვა­რი შე­მოქ­მე­დე­ბი­თი აფეთ­ქე­ბა. ვწერ­დი იმა­ზე, რა­საც ვხე­დავ­დი, რაც ხდე­ბო­და სა­ქარ­თვე­ლოს სა­ჯა­რო უწყე­ბებ­სა და სა­ო­ფი­სე ცხოვ­რე­ბა­ში. ეს იყო ჩემი ძი­რი­თა­დი ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი შთა­გო­ნე­ბა. ჩემი ნო­ვე­ლე­ბი გა­და­დი­ო­და ფან­ტას­ტი­კა­ში, მის­ტი­კა­ში და იძენ­და სა­ინ­ტე­რე­სო სა­ხეს. რამ­დე­ნი­მე ნო­ვე­ლა და­მიგ­როვ­და და გა­დავ­წყვი­ტე, მა­შინ­დე­ლი ჟურ­ნა­ლე­ბის­თვის გა­მეგ­ზავ­ნა. ჩემ­და გა­საკ­ვი­რად, პირ­ვე­ლი­ვე ცდა­ზე მო­ე­წო­ნათ.

თქვე­ნი სა­ხე­ლი და გვა­რია ბექა ბა­ღაშ­ვი­ლი. ფსევ­დო­ნი­მად ნი­კო­ლას მა­ჩა­ბე­ლი რა­ტომ აირ­ჩი­ეთ?

ეს ფსევ­დო­ნი­მი ერთ-ერთი ჟურ­ნა­ლის რე­დაქ­ტორ­თან კა­მა­თი­სას და­ი­ბა­და. რე­დაქ­ტორ­მა მი­თხრა, ყელ­ში ამო­მი­ვი­და ფსევ­დო­ნი­მე­ბით წერა და არ და­გი­ბეჭ­დავ ფსევ­დო­ნო­მი­თო. ვუ­თხა­რი, რომ სა­ხე­ლი­თა და გვა­რით გა­მოქ­ვეყ­ნე­ბა არ მსურ­და, რა­ზეც მი­პა­სუ­ხა: „მა­შინ კარ­გი, არ დავ­ბეჭ­დავ“.

სა­შინ­ლად გა­მიც­რუვ­და იმე­დი. ამ კა­მა­თი­დან ზუს­ტად, ორ დღე­ში მომ­წე­რა, რომ ჩემს შე­მო­თა­ვა­ზე­ბა­ზე თა­ნახ­მა იყო და სურ­და, ფსევ­დო­ნი­მი ამერ­ჩია. ფსევ­დო­ნი­მად ყო­ველ­თვის ევ­რო­პუ­ლი სა­ხე­ლი მინ­დო­და. ფრან­გუ­ლი ლი­ტე­რა­ტუ­რა და კინო ძა­ლი­ან მიყ­ვარს. ნი­კო­ლა­სი რო­გორც სა­ხე­ლი, ძა­ლი­ან მომ­წონს, კარ­გად ჟღერს. რაც შე­ე­ხე­ბა გვარს, იქი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე, რომ ბა­ღაშ­ვი­ლე­ბი აზ­ნა­უ­რე­ბი იყ­ვნენ, თა­ვა­დუ­რი გვა­რი ავარ­ჩიე. ასე­ვე, გავ­ლე­ნა მო­ახ­დი­ნა ივა­ნე მა­ჩაბ­ლის ფაქ­ტორ­მაც, რო­მელ­მაც, ილია ჭავ­ჭა­ვა­ძეს­თან ერ­თად, შექ­სპი­რი პირ­ველ­მა თარ­გმნა და, სა­ერ­თოდ, დიდი ღვაწ­ლი ჰქონ­და ლი­ტე­რა­ტუ­რის სა­წყი­სებ­თან. 3 წლის წინ, ასე გავ­ხდი ნი­კო­ლას მა­ჩა­ბე­ლი.

სა­ბო­ლო­ოდ, გა­და­წყვი­ტეთ, სა­­ფი­სე ცხოვ­რე­ბა გვერ­დით გა­და­გე­დოთ და ინ­გლი­სუ­რი ენის მას­წავ­ლებ­ლად ჩი­ნეთ­ში წა­სუ­ლი­ყა­ვით. რო­გორც კონ­კურ­სი­დან გახ­და ცნო­ბი­ლი, სწო­რედ აქ და­­ბა­დაჩა­­ნა კონ­ტრას­ტე­ბი­დან“. გვი­ამ­ბეთ ჩი­ნუ­რი გა­მოც­დი­ლე­ბის შე­სა­ხებ...

პირ­ველ რიგ­ში, რა­მაც ამ ნა­წარ­მო­ე­ბის წერა შთა­მა­გო­ნა, სამ­შობ­ლოს მო­ნატ­რე­ბა იყო. მე­ნატ­რე­ბო­და ოჯა­ხი, მე­გობ­რე­ბი... ჩი­ნე­თი სრუ­ლი­ად გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი აღ­მოჩ­ნდა ჩემ­თვის.

ყვე­ლა­ფე­რი, რა­საც ვიც­ნობთ, რაც ვი­ცით, ლი­ტე­რა­ტუ­რა, კინო, იქ არა­ფერს ნიშ­ნავ­და. იმ­დე­ნად სხვა სამ­ყა­რო იყო, რომ თავი ძა­ლი­ან მარ­ტოდ ვიგ­რძე­ნი. ამას­თან, აღ­მოვ­ჩნდი ქა­ლაქ­ში, სა­დაც უცხო­ე­ლი არა­ვინ იყო, პირ­ვე­ლი და ერ­თა­დერ­თი უცხო­ე­ლი მე აღ­მოვ­ჩნდი. ინ­გლი­სუ­რის მას­წავ­ლებ­ლად ვი­ყა­ვი ციმ­ბირ­თან ახ­ლოს, ჩრდი­ლო­ეთ პე­რი­ფე­რი­ა­ში, რუ­სე­თის სა­ზღვარ­თან. და­ვი­წყე უკვე იმა­ზე ფიქ­რი, თუ რა ვი­ყა­ვი მე ამ ქა­ლა­ქის­თვის და რა იყო ეს ქა­ლა­ქი ჩემ­თვის, ანუ ნი­კო­ლას მა­ჩაბ­ლის­თვის.

პირ­ველ ნა­წილ­ში აღ­წე­რი­ლია ის ამ­ბე­ბი, თუ რო­გორ ჩა­დის იქ, რო­გორ ერ­გე­ბა სი­ტუ­ა­ცი­ას, რო­გორ იწყებს ცხოვ­რე­ბას, მუ­შა­ო­ბას. ამის პა­რა­ლე­ლუ­რად, არის დე­დი­სა და სამ­შობ­ლოს გა­ნუ­წყვე­ტე­ლი მო­ნატ­რე­ბა, შენი ცუდი და მტკივ­ნე­უ­ლიც რომ გე­ნატ­რე­ბა. აღ­წე­რი­ლია მი­ა­მი­ტუ­რი შე­ხე­დუ­ლე­ბე­ბი გუ­ლუბ­რყვი­ლო პერ­სო­ნა­ჟი­სა, რო­მელ­მაც არ იცის, რა მოხ­დე­ბა მის თავს. მე­ო­რე ნა­წი­ლიც მთლი­ა­ნად ჩი­ნეთს ეხე­ბა, მაგ­რამ სა­ქარ­თვე­ლო­ში, ერთ კვი­რა­შია და­წე­რი­ლი.

ყვე­ლა­ფერს, რაც ჩი­ნეთ­ში ვნა­ხე, თით­ქოს თვა­ლე­ბით გა­და­ვუ­ღე ფო­ტო­ე­ბი, მერე ეს ყვე­ლა­ფე­რი შევ­კა­რი და ავა­გე სი­უ­ჟე­ტი, რო­მე­ლიც მკი­თხველს, იმე­დია, და­ა­ინ­ტე­რე­სებს.

რა­ტომ სა­ხე­ლიჩა­­ნა კონ­ტრას­ტე­ბი­დან“?

ეს სა­ხე­ლი ჩი­ნეთ­ში შე­ვარ­ჩიე, რად­გან აღ­მო­სავ­ლე­თის ამ ქვე­ყა­ნა­ში ყვე­ლა­ფე­რი სა­ოც­რად გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი და კონ­ტრას­ტუ­ლი იყო.

 

მწერ­ლის­თვის ძა­ლი­ან მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია, ჰქონ­დეს თა­ვი­სი წიგ­ნი, რათა მკი­თხველს მისი ნა­წარ­მო­ე­ბის გაც­ნო­ბი­სა და მისი გმი­რე­ბის ის­ტო­რი­ე­ბით აღ­ფრთო­ვა­ნე­ბის სა­შუ­ა­ლე­ბა მი­ე­ცეს. ეს ერ­თგვა­რად, მწერ­ლის აღი­ა­რე­ბას ნიშ­ნავს, რად­გან თუნ­დაც თა­რო­ზე შე­მო­დე­ბუ­ლი წიგ­ნი ავ­ტორ­სა და ნა­წარ­მო­ებს უკ­ვდა­ვე­ბას ანი­ჭებს.

ნი­კო­ლას მა­ჩა­ბე­ლი, ანუ ბექა ბა­ღაშ­ვი­ლი, ერთ-ერთი იყო, ვინც ოც­ნე­ბობ­და, თა­ვი­სი ნა­წარ­მო­ე­ბი წიგ­ნის სა­ხით გა­მო­ე­ცა. ბე­ქამ ამის­თვის ბრძო­ლა და­ი­წყო, თუმ­ცა აღ­მოჩ­ნდა, რომ გა­მომ­ცემ­ლე­ბის და­ინ­ტე­რე­სე­ბა და წიგ­ნის გა­მო­ცე­მა თით­ქმის და­უძ­ლე­ველ სირ­თუ­ლე­ებ­თან იყო და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი. ამის გამო, ბე­ქას იმე­დი არა­ერ­თხელ გა­უც­რუვ­და, თუმ­ცა „პა­ლიტ­რა L”-ის კონ­კურ­სში „გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი 2019“ მო­ნა­წი­ლე­ო­ბის მი­ღე­ბა მა­ინც გა­და­წყვი­ტა და ჟი­უ­რის ერთ-ერთი რჩე­უ­ლიც გახ­და.

ბექა ბა­ღაშ­ვი­ლი პრო­ფე­სი­ით გე­ოგ­რა­ფია. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ თა­ვი­სი პრო­ფე­სია მოს­წონს, მო­მა­ვალს მა­ინც ლი­ტე­რა­ტუ­რა­ში ხე­დავს. ფიქ­რობს, რომ ნი­კო­ლას მა­ჩა­ბე­ლი იქ­ნე­ბა ფსევ­დო­ნი­მი, რო­მელ­საც ლი­ტე­რა­ტუ­რის ყვე­ლა მოყ­ვა­რუ­ლი და­ი­მახ­სოვ­რებს, მა­ნამ­დე კი მწე­რალს ბევ­რი სა­მუ­შაო აქვს.

ნი­კო­ლას მა­ჩაბ­ლის ნა­წარ­მო­ე­ბი „ჩა­ი­ნა კონ­ტრას­ტე­ბი­დან“ ქარ­თვე­ლი ემიგ­რან­ტის მის­ტი­კი­თა და მო­უ­ლოდ­ნე­ლო­ბე­ბით სავ­სე ჩი­ნურ გა­მოც­დი­ლე­ბას აღ­წერს, მკი­თხველს უამ­ბობს, რას ნიშ­ნავს დარ­ჩე მარ­ტო უცხო გა­რე­მო­ში, აბ­სო­ლუ­ტუ­რად გან­სხვა­ვე­ბულ სამ­ყა­რო­ში, რო­მელ­თა­ნაც არა­ფე­რი გა­კავ­ში­რებს. ამ ემო­ცი­ე­ბით სავ­სე ნა­წარ­მო­ებ­მა ჟი­უ­რის დიდი მო­წო­ნე­ბა და­იმ­სა­ხუ­რა. მწე­რალს იმე­დი აქვს, რომ ჩი­ნე­თის გა­ნა­პი­რა პრო­ვინ­ცი­ა­ში მი­ღე­ბუ­ლი მის­ტი­კით სავ­სე გა­მოც­დი­ლე­ბა მკი­თხველ­ზე წა­რუშ­ლელ შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბას და­ტო­ვებს.

ახალ­გაზ­რდა მწე­რალ­მა ჩი­ნუ­რი მოგ­ზა­უ­რო­ბი­სა და „პა­ლიტ­რა L”-ის ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი კონ­კურ­სის დე­ტა­ლებ­ზე AMBEBI.GE-ს თა­ვად უამ­ბო.

პრო­ფე­სი­ით გე­ოგ­რაფ­მა და თქვენს საქ­მე­ში რე­­ლი­ზე­ბულ­მა ახალ­გაზ­რდამ რო­გორ და­­წყეთ მწერ­ლო­ბა, რამ გი­ბიძ­გათ ამის­კენ?

ბავ­შვო­ბი­დან ვწერ­დი. თავ­და­პირ­ვე­ლად, ლექ­სე­ბის წერა და­ვი­წყე, რომ­ლე­ბიც სკო­ლის გა­ზეთ­შიც და­ი­ბეჭ­და. ეს ყვე­ლა­ფე­რი ძა­ლი­ან მი­ხა­რო­და. უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში სწავ­ლის პე­რი­ოდ­შიც, ძი­რი­თა­დად, ლექ­სებს ვწერ­დი, ძა­ლი­ან აქ­ტი­უ­რი ვი­ყა­ვი. თსუ-ის ლი­ტე­რა­ტუ­რულ კლუბ­შიც გავ­წევ­რი­ან­დი, ჩემი ლექ­სე­ბი იბეჭ­დე­ბო­და უნი­ვერ­სი­ტე­ტის სხვა­დას­ხვა გა­ზეთ­სა და ჟურ­ნალ­ში. სა­ბო­ლო­ოდ, 2010 წელს, უნი­ვერ­სი­ტეტს რომ ვამ­თავ­რებ­დი, პირ­ვე­ლად დავ­წე­რე დიდი ნო­ვე­ლა. ეს ნა­წარ­მო­ე­ბი გავ­გზავ­ნე მა­შინ­დელ „ლი­ტე­რა­ტუ­რულ პა­ლიტ­რა­ში“ და მა­შინ­ვე და­მი­ბეჭ­დეს. ეს იყო პირ­ვე­ლი შემ­თხვე­ვა, როცა ჩემი ლი­ტე­რა­ტუ­რა გა­ვი­და უფრო შორს, ვიდ­რე სა­მე­გობ­რო წრე და უნი­ვერ­სი­ტე­ტი. ეს ნო­ვე­ლა „ვაშ­ლი და ფორ­თოხ­ლე­ბი“აგ­ვის­ტოს ომის თე­მა­ტი­კა­ზე იყო.

ამან შთა­გა­გო­ნათ, რომ შე­მოქ­მე­დე­ბი­თი მუ­შა­­ბა არ შე­გე­ჩე­რე­ბი­ნათ?

ამის შემ­დეგ, სულ ვწერ­დი. თა­ნაც, ხში­რად ვიც­ვლი­დი ფსევ­დო­ნი­მებს. უნი­ვერ­სი­ტე­ტის პე­რი­ოდ­ში, ფსევ­დო­ნი­მად მქონ­და - „ბექ ნი­კა­სო­ნი“.

უნი­ვერ­სი­ტე­ტის დამ­თავ­რე­ბის შემ­დეგ, მუ­შა­ო­ბა სა­ჯა­რო სამ­სა­ხურ­ში და­ვი­წყე. ეს სამ­სა­ხუ­რი ჩემ­თვის ძა­ლი­ან ჩამ­ხუთ­ვე­ლი და დამ­ზაფვ­რე­ლი აღ­მოჩ­ნდა. და­ახ­ლო­ე­ბით, 4-5 წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში, ერ­თსა და იმა­ვე სის­ტე­მა­ში გა­დაბ­მით ვმუ­შა­ობ­დი. ფაქ­ტობ­რი­ვად, უნი­ვერ­სი­ტე­ტის შემ­დეგ, შე­მოქ­მე­დე­ბით საქ­მი­ა­ნო­ბას, მღელ­ვა­რე­ბას, სტუ­დენ­ტურ ცხოვ­რე­ბას მოვ­წყდი და ჩა­ვე­ბი სა­ო­ფი­სე ცხოვ­რე­ბა­ში, რა­მაც ძა­ლი­ან „შემ­ჭა­მა“ და „დამღრღნა“.

მი­უ­ხე­და­ვად ამი­სა, რამ­დე­ნი­მე წლის შემ­დეგ და­მე­წყო ერ­თგვა­რი შე­მოქ­მე­დე­ბი­თი აფეთ­ქე­ბა. ვწერ­დი იმა­ზე, რა­საც ვხე­დავ­დი, რაც ხდე­ბო­და სა­ქარ­თვე­ლოს სა­ჯა­რო უწყე­ბებ­სა და სა­ო­ფი­სე ცხოვ­რე­ბა­ში. ეს იყო ჩემი ძი­რი­თა­დი ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი შთა­გო­ნე­ბა. ჩემი ნო­ვე­ლე­ბი გა­და­დი­ო­და ფან­ტას­ტი­კა­ში, მის­ტი­კა­ში და იძენ­და სა­ინ­ტე­რე­სო სა­ხეს. რამ­დე­ნი­მე ნო­ვე­ლა და­მიგ­როვ­და და გა­დავ­წყვი­ტე, მა­შინ­დე­ლი ჟურ­ნა­ლე­ბის­თვის გა­მეგ­ზავ­ნა. ჩემ­და გა­საკ­ვი­რად, პირ­ვე­ლი­ვე ცდა­ზე მო­ე­წო­ნათ.

თქვე­ნი სა­ხე­ლი და გვა­რია ბექა ბა­ღაშ­ვი­ლი. ფსევ­დო­ნი­მად ნი­კო­ლას მა­ჩა­ბე­ლი რა­ტომ აირ­ჩი­ეთ?

ეს ფსევ­დო­ნი­მი ერთ-ერთი ჟურ­ნა­ლის რე­დაქ­ტორ­თან კა­მა­თი­სას და­ი­ბა­და. რე­დაქ­ტორ­მა მი­თხრა, ყელ­ში ამო­მი­ვი­და ფსევ­დო­ნი­მე­ბით წერა და არ და­გი­ბეჭ­დავ ფსევ­დო­ნო­მი­თო. ვუ­თხა­რი, რომ სა­ხე­ლი­თა და გვა­რით გა­მოქ­ვეყ­ნე­ბა არ მსურ­და, რა­ზეც მი­პა­სუ­ხა: „მა­შინ კარ­გი, არ დავ­ბეჭ­დავ“.

სა­შინ­ლად გა­მიც­რუვ­და იმე­დი. ამ კა­მა­თი­დან ზუს­ტად, ორ დღე­ში მომ­წე­რა, რომ ჩემს შე­მო­თა­ვა­ზე­ბა­ზე თა­ნახ­მა იყო და სურ­და, ფსევ­დო­ნი­მი ამერ­ჩია. ფსევ­დო­ნი­მად ყო­ველ­თვის ევ­რო­პუ­ლი სა­ხე­ლი მინ­დო­და. ფრან­გუ­ლი ლი­ტე­რა­ტუ­რა და კინო ძა­ლი­ან მიყ­ვარს. ნი­კო­ლა­სი რო­გორც სა­ხე­ლი, ძა­ლი­ან მომ­წონს, კარ­გად ჟღერს. რაც შე­ე­ხე­ბა გვარს, იქი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე, რომ ბა­ღაშ­ვი­ლე­ბი აზ­ნა­უ­რე­ბი იყ­ვნენ, თა­ვა­დუ­რი გვა­რი ავარ­ჩიე. ასე­ვე, გავ­ლე­ნა მო­ახ­დი­ნა ივა­ნე მა­ჩაბ­ლის ფაქ­ტორ­მაც, რო­მელ­მაც, ილია ჭავ­ჭა­ვა­ძეს­თან ერ­თად, შექ­სპი­რი პირ­ველ­მა თარ­გმნა და, სა­ერ­თოდ, დიდი ღვაწ­ლი ჰქონ­და ლი­ტე­რა­ტუ­რის სა­წყი­სებ­თან. 3 წლის წინ, ასე გავ­ხდი ნი­კო­ლას მა­ჩა­ბე­ლი.

სა­ბო­ლო­ოდ, გა­და­წყვი­ტეთ, სა­­ფი­სე ცხოვ­რე­ბა გვერ­დით გა­და­გე­დოთ და ინ­გლი­სუ­რი ენის მას­წავ­ლებ­ლად ჩი­ნეთ­ში წა­სუ­ლი­ყა­ვით. რო­გორც კონ­კურ­სი­დან გახ­და ცნო­ბი­ლი, სწო­რედ აქ და­­ბა­დაჩა­­ნა კონ­ტრას­ტე­ბი­დან“. გვი­ამ­ბეთ ჩი­ნუ­რი გა­მოც­დი­ლე­ბის შე­სა­ხებ...

პირ­ველ რიგ­ში, რა­მაც ამ ნა­წარ­მო­ე­ბის წერა შთა­მა­გო­ნა, სამ­შობ­ლოს მო­ნატ­რე­ბა იყო. მე­ნატ­რე­ბო­და ოჯა­ხი, მე­გობ­რე­ბი... ჩი­ნე­თი სრუ­ლი­ად გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი აღ­მოჩ­ნდა ჩემ­თვის.

ყვე­ლა­ფე­რი, რა­საც ვიც­ნობთ, რაც ვი­ცით, ლი­ტე­რა­ტუ­რა, კინო, იქ არა­ფერს ნიშ­ნავ­და. იმ­დე­ნად სხვა სამ­ყა­რო იყო, რომ თავი ძა­ლი­ან მარ­ტოდ ვიგ­რძე­ნი. ამას­თან, აღ­მოვ­ჩნდი ქა­ლაქ­ში, სა­დაც უცხო­ე­ლი არა­ვინ იყო, პირ­ვე­ლი და ერ­თა­დერ­თი უცხო­ე­ლი მე აღ­მოვ­ჩნდი. ინ­გლი­სუ­რის მას­წავ­ლებ­ლად ვი­ყა­ვი ციმ­ბირ­თან ახ­ლოს, ჩრდი­ლო­ეთ პე­რი­ფე­რი­ა­ში, რუ­სე­თის სა­ზღვარ­თან. და­ვი­წყე უკვე იმა­ზე ფიქ­რი, თუ რა ვი­ყა­ვი მე ამ ქა­ლა­ქის­თვის და რა იყო ეს ქა­ლა­ქი ჩემ­თვის, ანუ ნი­კო­ლას მა­ჩაბ­ლის­თვის.

პირ­ველ ნა­წილ­ში აღ­წე­რი­ლია ის ამ­ბე­ბი, თუ რო­გორ ჩა­დის იქ, რო­გორ ერ­გე­ბა სი­ტუ­ა­ცი­ას, რო­გორ იწყებს ცხოვ­რე­ბას, მუ­შა­ო­ბას. ამის პა­რა­ლე­ლუ­რად, არის დე­დი­სა და სამ­შობ­ლოს გა­ნუ­წყვე­ტე­ლი მო­ნატ­რე­ბა, შენი ცუდი და მტკივ­ნე­უ­ლიც რომ გე­ნატ­რე­ბა. აღ­წე­რი­ლია მი­ა­მი­ტუ­რი შე­ხე­დუ­ლე­ბე­ბი გუ­ლუბ­რყვი­ლო პერ­სო­ნა­ჟი­სა, რო­მელ­მაც არ იცის, რა მოხ­დე­ბა მის თავს. მე­ო­რე ნა­წი­ლიც მთლი­ა­ნად ჩი­ნეთს ეხე­ბა, მაგ­რამ სა­ქარ­თვე­ლო­ში, ერთ კვი­რა­შია და­წე­რი­ლი.

ყვე­ლა­ფერს, რაც ჩი­ნეთ­ში ვნა­ხე, თით­ქოს თვა­ლე­ბით გა­და­ვუ­ღე ფო­ტო­ე­ბი, მერე ეს ყვე­ლა­ფე­რი შევ­კა­რი და ავა­გე სი­უ­ჟე­ტი, რო­მე­ლიც მკი­თხველს, იმე­დია, და­ა­ინ­ტე­რე­სებს.

რა­ტომ სა­ხე­ლიჩა­­ნა კონ­ტრას­ტე­ბი­დან“?

ეს სა­ხე­ლი ჩი­ნეთ­ში შე­ვარ­ჩიე, რად­გან აღ­მო­სავ­ლე­თის ამ ქვე­ყა­ნა­ში ყვე­ლა­ფე­რი სა­ოც­რად გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი და კონ­ტრას­ტუ­ლი იყო.

ნიკოლას

როცაგახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რიდა­­წყო, თქვე­ნი ნო­ვე­ლე­ბი რამ­დე­ნი­მე ჟურ­ნალ­ში უკვე გა­მოქ­ვეყ­ნე­ბუ­ლი იყო, შე­სა­ბა­მი­სად, მკი­თხვე­ლის ნა­წი­ლი გიც­ნობ­დათ. რა მო­ლო­დი­ნე­ბი გქონ­დათ კონ­კურ­სი­დან?

მას მერე, რაც ნო­ვე­ლებს ვწერ­დი და ვგზავ­ნი­დი, სულ იბეჭ­დე­ბო­და. ასე­ვე, მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა მი­ვი­ღე ლი­ტე­რა­ტუ­რულ კონ­კურ­სში - „რე­ვაზ ინა­ნიშ­ვი­ლის სა­ხე­ლო­ბის ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი პრე­მია“ - და გა­ვი­მარ­ჯვე.

სა­ბო­ლო­ოდ, ჩემი ნო­ვე­ლე­ბი წიგ­ნად შევ­კა­რი და გა­მომ­ცემ­ლო­ბებ­ში გავ­გზავ­ნე. არ­ცერ­თი მათ­გა­ნის­გან პა­სუ­ხი არ მი­მი­ღია. მო­ვი­და და­პი­რე­ბე­ბი, „წა­ვი­კი­თხავთ“, „შემ­დეგ­ში ვნა­ხავთ“, „ცოტა ხან­ში მო­დით“, მაგ­რამ არა­ვის­გან არა­ფე­რი მო­სუ­ლა. ისიც კი არ უპა­სუ­ხი­ათ, რომ წა­ი­კი­თხეს და არ მო­ე­წო­ნათ. ამის გამო ძა­ლი­ან იმედ­გაც­რუ­ე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, ნო­ვე­ლე­ბის კრე­ბუ­ლის და­ბეჭდ­ვა­ზე ხელი ჩა­ვიქ­ნიე. არა­და, ყო­ველ­თვის მინ­დო­და, რომ ნი­კო­ლას მა­ჩაბ­ლის წიგ­ნი გა­მო­სუ­ლი­ყო. მწერ­ლის­თვის წიგნს ძა­ლი­ან დიდი მნიშ­ვნე­ლო­ბა აქვს. წიგ­ნი იქ­ნე­ბა ყო­ველ­თვის, შე­იძ­ლე­ბა, უბ­რა­ლოდ ბიბ­ლი­ო­თე­კა­ში იდოს, მაგ­რამ იქ­ნე­ბა, იცო­ცხლებს. მწე­რა­ლი უფრო ცო­ცხლობს და შე­მორ­ჩე­ბა, თუ მისი წიგ­ნი არ­სე­ბობს.

და აი, გა­მოჩ­ნდა „პა­ლიტ­რა L”-ის პრო­ექ­ტი. უკე­თე­სი რა უნდა მომ­ხდა­რი­ყო? - ამ პრო­ექ­ტში წიგნს მი­ბეჭ­და­ვენ.

კონ­კურ­სის გან­მავ­ლო­ბა­ში, მცი­რე იმე­დი მქონ­და, გული რომ ნა­ხე­ვარ­ზე გაყო, ისე­თი. აღ­მოჩ­ნდა, რომ ჟი­უ­რის რჩე­უ­ლი გავ­ხდი და ჩემი წიგ­ნი მალე გა­მოჩ­ნდე­ბა თა­რო­ებ­ზე.

 

29 აგვისტო, 2019 წ.
სრულად
ფინალისტების ვინაობა ცნობილია

სახალხო და მასშტაბური ლიტერატურული კონკურსი „გახდი ბესტსელერის ავტორი 2019“ ფინალს უახლოვდება. 7 ივნისს, 00:00 საათზე, პირველი ტურის ფარგლებში, ხმის მიცემა შეწყდა. ფინალისტების ვინაობა უკვე ცნობილია - 10 მათგანი ხალხის რჩეულია, ხოლო 10 - ხუთმა კომპეტენტურმა, კონფიდენციალურმა ჟიურის წევრმა გამოავლინა.

„ჟიურის წევრებისთვის არჩევანის გაკეთება, გასულ წლებთან შედარებით, ბევრად უფრო რთული იყო.

სია ასეთია:

ხალხის რჩეულები გახდნენ: თამარ გოდერიძე, ნინო გელოვანი, ლუკა ხატიაშვილი, ნანი მანველიშვილი, თეო ჯამასპიშვილი, თინიკო ბერიძე, ლევან რამაზაშვილი, მარიამ ელიაშვილი, მაია ლომაშვილი, ანა მაწკეპლაძე.

ჟიურის რჩეულები გახდნენ: არჩილ ფირიაშვილი, მალხაზ ასლამაზაშვილი, ნიკოლას მაჩაბელი, ნინო ამირეჯიბი, ფიქრია ყუშიტაშვილი, თინა თაყაძე, გვანცა ხაბელაშვილი, უჩა მაზმიშვილი, ნიკოლოზ არჩვაძე და თინიკო ბერიძე.

ფინალში პირველ ტურში მიღებული ხმები ანულირდება და კონკურსანტებისთვის ხმის მიცემა დაიწყება თავიდან, 25 ივნისიდან 9 ივლისის ჩათვლით.

10 ივლისს გამოცხადდება მაქსიმუმ 5 გამარჯვებული. 3 მკითხველის რჩეული გახდება, მაქსიმუმ 2 − ჟიურის.

გამარჯვებულების გამოვლენამდე ლიტერატურული კონკურსის ჟიურის წევრთა ვინაობა კონფიდენციალურია“.

10 ივნისი, 2019 წ.
სრულად
„დამიწერია რამდენიმე მოთხრობა კონკურსისთვის, რომლებიც შემდეგ პერიოდშიც დაიბეჭდა“- რამაზ გიგაურის პირველი წიგნის ამბავი

პირ­ვე­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბი ავ­ტო­რის­თვის გან­სა­კუთ­რე­ბულ ემო­ცი­ებ­თა­ნაა და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი. ხში­რად ის ფარ­თო სა­ზო­გა­დო­ე­ბამ­დე ვერც აღ­წევს, მაგ­რამ ავ­ტო­რის­თვის მა­ინც გა­მორ­ჩე­უ­ლად ძვირ­ფა­სია. რიგ შემ­თხვე­ვა­ში კი მწერ­ლე­ბი ცნო­ბი­ლე­ბი თა­ვი­სი პირ­ვე­ლი­ვე ნა­წარ­მო­ე­ბით ხდე­ბი­ან. სა­ინ­ტე­რე­სოა, რო­მე­ლია ცნო­ბი­ლი ქარ­თვე­ლი მწერ­ლე­ბის პირ­ვე­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბი და რა ბედი ეწია მათ. გა­დავ­წყვი­ტეთ, პირ­ვე­ლი წიგ­ნის ის­ტო­რი­ე­ბი შეგ­ვეგ­რო­ვე­ბი­ნა.

რა­მაზ გი­გა­­რი თა­ვის პირ­ველ წიგნს იხ­სე­ნებს:

„ქვე­ყა­ნა­ში სა­დაც გვაქვს მრა­ვალ­სა­უ­კუ­ნო­ვა­ნი მწერ­ლო­ბა და გვყავს მსოფ­ლიო დო­ნის მწერ­ლე­ბი და პო­ე­ტე­ბი, წე­რით ვე­რა­ვის გა­აკ­ვირ­ვებ, რა თქმა უნდა. მეც ბავ­შვო­ბი­დან ვწერ­დი მო­თხრო­ბებ­საც, ლექ­სებ­საც, თუმ­ცა ჩემი პირ­ვე­ლი წიგ­ნი საკ­მა­ოდ გვი­ან, 2012 წელს გა­მო­ი­ცა. მა­შინ 37 წლის ვი­ყა­ვი. ჩემი პირ­ვე­ლი წიგ­ნი ლექ­სე­ბის კრე­ბუ­ლი „ლურ­ჯი რვე­უ­ლი“ იყო. იგი აერ­თი­ა­ნებ­და ჩემს დიდი ხნის გან­მავ­ლო­ბა­ში შექ­მნილ სხვა­დას­ხვა ლექ­სებს. ვთვლი, რომ ჩემი წიგ­ნე­ბი ჩემი შვი­ლე­ბი­ვით არი­ან და პირ­ველ შვილს, ანუ „ლურჯ რვე­ულს“ ვუ­წო­დებ­დი სიყრმის შვილს, რო­მე­ლიც ყვე­ლა­ზე მე­ტად მიყ­ვარს.

თუმ­ცა დატ­რა­ბა­ხე­ბის გა­რე­შე ვი­ტყვი, რომ მწერ­ლო­ბა­ში აღი­ა­რე­ბა და ყვე­ლა სა­ხის წარ­მა­ტე­ბა ჩემ­მა რი­გით მე­ო­რე წიგნ­მა- „წარ­მა­ტე­ბის 365 გა­სა­ღე­ბი“ მო­მი­ტა­ნა. წიგ­ნი უკვე ოთხჯერ გა­მო­ი­ცა და მისი ტი­რა­ჟი რამ­დე­ნი­მე ათასს ას­ცდა. ამ წიგნ­ში ნამ­დვი­ლად ძა­ლი­ან დიდი ენერ­გია ჩავ­დე, 12 წელი ვემ­ზა­დე­ბო­დი და მსურ­და მსგავ­სი ტი­პის წიგ­ნის და­წე­რა, თუმ­ცა სხვა­დას­ხვა გა­რე­მო­ე­ბე­ბის გამო თავს ვი­კა­ვებ­დი. ერთ დღე­საც მივ­ხვდი, რომ ის პი­რო­ბე­ბი, რო­მე­ლიც მე მინ­დო­და წიგნ­ზე მუ­შა­ო­ბის პრო­ცეს­ში მქო­ნო­და, შე­საძ­ლოა ცხოვ­რე­ბა­ში არას­დროს დამ­დგა­რი­ყო და შე­საძ­ლოა, ისე მოვმკვდა­რი­ყა­ვი, რომ ეს წიგ­ნი ვერ და­მე­წე­რა. შემ­დეგ ჩემს თავს ესე­თი ამო­ცა­ნა და­ვუ­სა­ხე: წარ­მო­იდ­გი­ნე, რომ 1 წე­ლი­წად­ში კვდე­ბი და თუ რა­ი­მეს გამ­კე­თე­ბე­ლი ხარ, გა­ა­კე­თებ ახლა ან ვე­რა­სო­დეს ვერ გა­ა­კე­თებ-მეთ­ქი! და­ვი­წყე წერა და ზუს­ტად 1 წე­ლი­წად­ში დავ­წე­რე იგი.

რაც შე­ე­ხე­ბა თვი­თონ მწერ­ლო­ბას, მე მი­მაჩ­ნია, რომ ნი­ჭის გარ­და ეს არის უდი­დე­სი შრო­მა, მწე­რალს უნდა შე­ეძ­ლოს ძა­ლი­ან ბევ­რი შრო­მა. ყო­ველ შემ­თხვე­ვა­ში, მე ასე ვარ. ადა­მი­ა­ნე­ბი ძა­ლი­ან ბევ­რს წე­რენ ან გა­და­წე­რენ, გან­სა­კუთ­რე­ბით რო­დე­საც პრო­ზა­ზეა სა­უ­ბა­რი. ძა­ლი­ან ხში­რად სწო­რედ ამ გა­და­წე­რა­ში მო­დის ის სა­ბო­ლოო ფორ­მა, რაც მკი­თხვე­ლამ­დე მი­დის ბო­ლოს. ეს პრო­ექ­ტი „გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი არის დიდი მო­ტი­ვა­ცია დამ­წყე­ბი მწერ­ლე­ბის­თვის, მო­ტი­ვა­ცია იმი­სა, რომ შენ გაქვს შან­სი, შენ­მა წიგნ­მა გა­ი­მარ­ჯვოს და შენი სა­ხე­ლი და გვა­რი გა­ი­გოს მთელ­მა სა­ქარ­თვე­ლომ. კონ­კურსს ის და­დე­ბი­თი მხა­რეც აქვს, რომ მისი მიმ­დი­ნა­რე­ო­ბის დროს ჩვენ შე­იძ­ლე­ბა აღ­მო­ვა­ჩი­ნოთ ბევ­რი ახა­ლი სახე, რო­მე­ლიც შემ­დგომ ძა­ლი­ან ბევრ კარგ წიგნს და­წერს. დღეს მწერ­ლო­ბას არც თუ ისე ულ­ხინს სა­ქარ­თვე­ლო­ში ამი­ტომ მსგავ­სი ტი­პის კონ­კურ­სე­ბი ნამ­დვი­ლად კარ­გი სა­შუ­ა­ლე­ბა და დიდი მო­ტი­ვა­ცი­აა ახალ­გაზ­რდა ამ­ბი­ცი­უ­რი მწერ­ლე­ბის­თვის. მე თა­ვა­დაც და­მი­წე­რია რამ­დე­ნი­მე მო­თხრო­ბა კონ­კურ­სის­თვის, რომ­ლე­ბიც შემ­დეგ პე­რი­ოდ­შიც და­ი­ბეჭ­და“.

best

ასე­თია რა­მაზ გი­გა­უ­რის პირ­ვე­ლი წიგ­ნის ის­ტო­რია. დამ­წყებ მწერ­ლებს კი დიდი შან­სი ეძ­ლე­ვათ, რომ მათი პირ­ვე­ლი­ვე წიგ­ნე­ბი ბესტსე­ლე­რე­ბი გახ­დნენ. ამ შე­საძ­ლებ­ლო­ბას ავ­ტო­რებს „პა­ლიტ­რა L-ის“ კონ­კურ­სი „გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი“ აძ­ლევს. თუ გაქვს სურ­ვი­ლი და ნიჭი იმი­სა, რომ წერო, ეს კონ­კურ­სი ნამ­დვი­ლად შენ­თვი­საა, რად­გან კონ­კურ­სის მთა­ვა­რი მი­ზა­ნი სწო­რედ ქარ­თვე­ლი მწერ­ლე­ბის პო­პუ­ლა­რი­ზა­ცია და ახა­ლი ნი­ჭი­ე­რი ავ­ტო­რე­ბის აღ­მო­ჩე­ნაა.

უკვე ორი წე­ლია კონ­კურ­სი „გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი“ ნი­ჭი­ერ ადა­მი­ა­ნებს ეძებს და აძ­ლევს იმის სა­შუ­ა­ლე­ბას, აიხ­დი­ნონ ყვე­ლა­ზე სა­ნუკ­ვა­რი სურ­ვი­ლი - შე­უ­ერ­თდნენ მათ­თვის კარ­გად ნაც­ნო­ბი და საყ­ვა­რე­ლი მწერ­ლე­ბის რი­გებს. პირ­ვე­ლი ორი კონ­კურ­სის გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბი დღეს ქარ­თულ ბა­ზარ­ზე რე­ა­ლუ­რი ბესტსე­ლე­რე­ბი არი­ან, ახლა კი შენი ჯე­რია!

თუ გიყ­ვარს წერა, თუ გიყ­ვარს ლი­ტე­რა­ტუ­რა და გინ­და შენი სა­ხე­ლი ამ სამ­ყა­როს და­უ­კავ­ში­რო, 1 აპ­რი­ლი­დან 1 მა­ი­სის ჩათ­ვლით აუ­ცი­ლებ­ლად უნდა გა­მოგ­ზავ­ნო გა­ნა­ცხა­დი მე­ილ­ზე: book@palitra.ge და მის­ცე შენს ოც­ნე­ბას ახ­დე­ნის სა­შუ­ა­ლე­ბა.

გა­ნა­ცხა­დის შე­სა­ხებ და სხვა დაწ­ვრი­ლე­ბი­თი ინ­ფორ­მა­ცი­ის­თვის ეწ­ვი­ეთ ბმულს: https://www.palitral.ge/konkursis-tsesebi-da-pirobebi.html?lang=ka-GE

 

30 აპრილი, 2019 წ.
სრულად
„მწერლები, რომლთა მკითხველი ვიყავი, ახლა უკვე ჩემს წიგნზე საუბრობდნენ“- თეონა დოლენჯაშვილის პირველი წიგნის ამბავი

პირ­ვე­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბი ავ­ტო­რის­თვის გან­სა­კუთ­რე­ბულ ემო­ცი­ებ­თა­ნაა და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი. ხში­რად ის ფარ­თო სა­ზო­გა­დო­ე­ბამ­დე ვერც აღ­წევს, მაგ­რამ ავ­ტო­რის­თვის მა­ინც გა­მორ­ჩე­უ­ლად ძვირ­ფა­სია. რიგ შემ­თხვე­ვა­ში კი მწერ­ლე­ბი ცნო­ბი­ლე­ბი თა­ვი­სი პირ­ვე­ლი­ვე ნა­წარ­მო­ე­ბით ხდე­ბი­ან. სა­ინ­ტე­რე­სოა, რო­მე­ლია ცნო­ბი­ლი ქარ­თვე­ლი მწერ­ლე­ბის პირ­ვე­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბი და რა ბედი ეწია მათ. გა­დავ­წყვი­ტეთ, პირ­ვე­ლი წიგ­ნის ის­ტო­რი­ე­ბი შეგ­ვეგ­რო­ვე­ბი­ნა.

თე­­ნა დო­ლენ­ჯაშ­ვი­ლი თა­ვის პირ­ველ წიგნს იხ­სე­ნებს:

„ჩემი პირ­ვე­ლი წიგ­ნი 2005 წელს გა­მო­ი­ცა. ეს იყო მო­თხრო­ბე­ბის კრე­ბუ­ლი “იან­ვრის მდი­ნა­რე” . არ მი­ფიქ­რია, რომ წიგ­ნი უნდა და­მე­წე­რა. მიზ­ნად ეს არ მქო­ნია. რო­დე­საც პირ­ველ მო­თხრო­ბას “ფი­დაი ანუ ამი­ნა სა­მი­დან ხუ­თამ­დე” ვწერ­დი - ეს ერ­თგვა­რი კვლე­ვა იყო ჩემ­თვის. მა­შინ ჟურ­ნა­ლის­ტი ვი­ყა­ვი, ვუს­მენ­დი ტე­რო­რისტ ქალ­თა სა­სა­მარ­თლოს სტე­ნოგ­რა­ფი­ულ ჩა­ნა­წე­რებს და ვფიქ­რობ­დი, რა­ტომ და რო­გორ იქ­ცე­ვი­ან ჩემი თა­ნა­ტო­ლი გო­გო­ე­ბი თვით­მკვლელ შა­ჰი­დე­ბად. მინ­დო­და სხვა კუ­თხით და­მე­ნა­ხა ეს მოვ­ლე­ნა და ეს იყო ჩემი მი­ზა­ნი. ვერც წარ­მო­ვიდ­გენ­დი, რომ ეს მო­თხრო­ბა და­ი­ბეჭ­დე­ბო­და და რაც მთა­ვა­რია, ასე­თი პო­პუ­ლა­რუ­ლი გახ­დე­ბო­და. “ფი­დაი” შე­ვი­და “15 სა­უ­კე­თე­სო მო­თხრო­ბის” კრე­ბულ­ში, მი­ი­ღო “პარ­ნა­სის” ჯილ­დო, გახ­და 2004 წლის სა­უ­კე­თე­სო მო­თხრო­ბა. ითარ­გმნა უამ­რავ ენა­ზე, და­ი­წე­რა კი­ნოს­ცე­ნა­რი, რა­დი­ო­პი­ე­სა, თა­ნა­მედ­რო­ვე ოპე­რაც კი. მოკ­ლედ, ეს წარ­მა­ტე­ბა უკვე რა­ღაც­ნა­ი­რად მა­ვალ­დე­ბუ­ლებ­და, რომ გზა გა­მეგ­რძე­ლე­ბი­ნა. შე­სა­ბა­მი­სად, “ფი­და­ის” მოჰ­ყვა სხვა მო­თხრო­ბე­ბი - “ექ­სპე­დი­ცია”, რო­მე­ლიც უკვე 2005 წლის “15 სა­უ­კე­თე­სო მო­თხრო­ბის” კრე­ბულ­ში მოხ­ვდა, “ლი­ა­ნა, ვერა, ნო­რი­კო”, ფრთე­ბი”, “425- ე”, “იან­ვრის მდი­ნა­რე”, “სი­ჩუ­მის სამი ნა­პი­რი” და სხვე­ბი...

ჩემი სა­დე­ბი­უ­ტო კრე­ბუ­ლი “იან­ვრის მდი­ნა­რე” საკ­მა­ოდ წარ­მა­ტე­ბუ­ლი აღ­მოჩ­ნდა, იგი 2006 წელს “სა­ბას” სა­უ­კე­თე­სო დე­ბი­უ­ტის გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლი გახ­და. წარ­მო­უდ­გე­ნე­ლი იყო ანა კა­ლან­და­ძის და სხვა ცნო­ბი­ლი მწერ­ლე­ბის გვერ­დით “სა­ბას” გა­მარ­ჯვე­ბულ­თა რი­გებ­ში ყოფ­ნა. ეს სა­ოც­რად სა­ინ­ტე­რე­სო პრო­ცე­სი იყო, სხვა კუ­თხით გა­ვი­ცა­ნი მა­შინ­დე­ლი ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი სამ­ყა­რო, გა­ვი­ცა­ნი ის მკი­თხვე­ლიც, რო­მე­ლიც ხში­რად უსა­მარ­თლო­ოდ მაკ­რი­ტი­კებ­და და ამ­გვა­რად იმა­საც მივ­ხვდი რომ ეს წარ­მა­ტე­ბა ხში­რად მძი­მე ჯვა­რია. გან­სა­კუთ­რე­ბით სა­სი­ა­მოვ­ნო იყო, რო­დე­საც ის მწერ­ლე­ბი, რომლთა მკი­თხვე­ლი ვი­ყა­ვი, ახლა უკვე ჩემს წიგნ­ზე სა­უბ­რობ­დნენ. ახლა უკვე ის უნდა გა­მემ­ტკი­ცე­ბი­ნა რომ გაგ­რძე­ლე­ბაც ასე­თი­ვე სა­ინ­ტე­რე­სო იქ­ნე­ბო­და, რო­გო­რიც და­სა­წყი­სი . პირ­ვე­ლი წიგ­ნი პირ­ვე­ლი შვი­ლი­ვი­თაა. მან უნდა გა­ა­მარ­თლოს შენი იმე­დე­ბი ისე­ვე, რო­გორც შენ - მისი. ეს გზა რო­მელ­საც პირ­ვე­ლი წიგ­ნი ხსნის, ღირ­სე­უ­ლად გა­სავ­ლე­ლია. დე­ბი­უ­ტი და­სა­წყი­სია, კარ­გი სტარ­ტი, რო­მე­ლიც ძა­ლი­ან მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია, მაგ­რამ მწერ­ლის მთა­ვა­რი გზა , აღ­მართ დაღ­მარ­თი, რთუ­ლი მო­ნაკ­ვე­თე­ბის დაძ­ლე­ვა და სხვა სი­მა­ღღ­ლე­ე­ბის და­პყრო­ბა უკვე შემ­დეგ იწყე­ბა”.

ასე­თია თე­ო­ნა დო­ლენ­ჯაშ­ვი­ლის პირ­ვე­ლი წიგ­ნის ის­ტო­რია. დამ­წყებ მწერ­ლებს კი დიდი შან­სი ეძ­ლე­ვათ, რომ მათი პირ­ვე­ლი­ვე წიგ­ნე­ბი ბესტსე­ლე­რე­ბი გახ­დნენ. ამ შე­საძ­ლებ­ლო­ბას ავ­ტო­რებს „პა­ლიტ­რა L-ის“ კონ­კურ­სი „გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი“ აძ­ლევს. თუ გაქვს სურ­ვი­ლი და ნიჭი იმი­სა რომ წერო, ეს კონ­კურ­სი ნამ­დვი­ლად შენ­თვი­საა, რად­გან კონ­კურ­სის მთა­ვა­რი მი­ზა­ნი სწო­რედ ქარ­თვე­ლი მწერ­ლე­ბის პო­პუ­ლა­რი­ზა­ცია და ახა­ლი ნი­ჭი­ე­რი ავ­ტო­რე­ბის აღ­მო­ჩე­ნაა.

f

უკვე ორი წე­ლია კონ­კურ­სი „გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი“ ნი­ჭი­ერ ადა­მი­ა­ნებს ეძებს და აძ­ლევს იმის სა­შუ­ა­ლე­ბას, აიხ­დი­ნონ ყვე­ლა­ზე სა­ნუკ­ვა­რი სურ­ვი­ლი - შე­უ­ერ­თდნენ მათ­თვის კარ­გად ნაც­ნო­ბი და საყ­ვა­რე­ლი მწერ­ლე­ბის რი­გებს. პირ­ვე­ლი ორი კონ­კურ­სის გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბი დღეს ქარ­თულ ბა­ზარ­ზე რე­ა­ლუ­რი ბესტსე­ლე­რე­ბი არი­ან, ახლა კი შენი ჯე­რია!

თუ გიყ­ვარს წერა, თუ გიყ­ვარს ლი­ტე­რა­ტუ­რა და გინ­და შენი სა­ხე­ლი ამ სამ­ყა­როს და­უ­კავ­ში­რო, 1 აპ­რი­ლი­დან 1 მა­ი­სის ჩათ­ვლით აუ­ცი­ლებ­ლად უნდა გა­მოგ­ზავ­ნო გა­ნა­ცხა­დი მე­ილ­ზე: book@palitra.ge და მის­ცე შენს ოც­ნე­ბას ახ­დე­ნის სა­შუ­ა­ლე­ბა.

გა­ნა­ცხა­დის შე­სა­ხებ და სხვა დაწ­ვრი­ლე­ბი­თი ინ­ფორ­მა­ცი­ის­თვის ეწ­ვი­ეთ ბმულს:

https://www.palitral.ge/konkursis-tsesebi-da-pirobebi.html?lang=ka-GE

 

24 აპრილი, 2019 წ.
სრულად
„საკუთარი წიგნი კარგი შეგრძნებაა, რაღაც კუთხით შვილსაც შეიძლება შეადარო“- ალეკო შუღლაძის პირველი წიგნის ამბავი

პირ­ვე­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბი ავ­ტო­რის­თვის გან­სა­კუთ­რე­ბულ ემო­ცი­ებ­თა­ნაა და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი. ხში­რად ის ფარ­თო სა­ზო­გა­დო­ე­ბამ­დე ვერც აღ­წევს, მაგ­რამ ავ­ტო­რის­თვის მა­ინც გა­მორ­ჩე­უ­ლად ძვირ­ფა­სია. რიგ შემ­თხვე­ვა­ში კი მწერ­ლე­ბი ცნო­ბი­ლე­ბი თა­ვი­სი პირ­ვე­ლი­ვე ნა­წარ­მო­ე­ბით ხდე­ბი­ან. სა­ინ­ტე­რე­სოა, რო­მე­ლია ცნო­ბი­ლი ქარ­თვე­ლი მწერ­ლე­ბის პირ­ვე­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბი და რა ბედი ეწია მათ. გა­დავ­წყვი­ტეთ, პირ­ვე­ლი წიგ­ნის ის­ტო­რი­ე­ბი შეგ­ვეგ­რო­ვე­ბი­ნა.

ალე­კო შუღ­ლა­ძე თა­ვის პირ­ველ ნა­წარ­მო­ებს იხ­სე­ნებს:

„სულ პირ­ვე­ლად სცე­ნა­რი დავ­წე­რე, „გვი­რაბ­ში“ ერ­ქვა. რო­მე­ლიც მო­თხრო­ბად გა­და­ვა­კე­თე. ძა­ლი­ან მა­გა­რი გა­მო­მი­ვი­და. ვა­მა­ყობ­დი მა­ნამ­დე, სა­ნამ მე­გო­ბარ­მა არ მი­თხრა, რომ ერთი-ერ­თში დი­უ­რენ­მა­ტის მო­თხრო­ბას ემ­თხვე­ვაო. დი­უ­რენ­მა­ტის მო­თხრო­ბა რუ­სულ ენა­ზე ვი­პო­ვე, წა­ვი­კი­თხე, მარ­თლა ეგრე იყო. უფრო მე­ტიც, ფრიდ­რიხ დი­უ­რენ­მა­ტის მო­თხრო­ბას სა­ხე­ლიც კი იგი­ვე ჰქონ­და: „გვი­რაბ­ში“. ბევ­რი ფიქ­რი სა­ჭი­რო არ იყო, მო­თხრო­ბა ნა­გავ­ში მო­ვის­რო­ლე. თან ნაგ­ვის ბუნ­კე­რი მა­შინ პირ­და­პირ სახ­ლში გვქონ­და და­მონ­ტა­ჟე­ბუ­ლი და იქ ჩა­ვაგ­დე. შემ­დეგ ისე­თი მო­თხრო­ბე­ბის წერა და­ვი­წყე, რომ­ლის სი­უ­ჟე­ტიც სხვას არ უნდა დამ­თხვე­ო­და. რამ­დე­ნი­მე თვე­ში 4 მო­თხრო­ბა დავ­წე­რე და „ცის­კარ­ში“ მი­ვი­ტა­ნე. ცის­კრის მა­შინ­დელ რე­ა­დაქ­ტორს ჩემი ნა­მუ­შევ­რე­ბი ისე ძა­ლან მო­ე­წო­ნა, რომ ად­გილ­ზე შეხ­ტა. ოთხი­ვე და­ბეჭ­და. სა­თა­უ­რე­ბიც უც­ნა­უ­რი ჰქონ­და: „ნახე, ნახე, რო­გორ ქა­ნა­ობს“, „ჰოპ და ისევ ზურ­გზე გა­დავტრი­ალ­დი“, „რას ინე­ბებთ“...

მაგ­რამ ეს მო­თხრო­ბე­ბი არ­ცერთ წიგნ­ში არ შე­სუ­ლა. მე კი ახალ მო­თხრო­ბა­ზე ვმუ­შა­ობ­დი: „პა­სუ­ხე­ბი ერთ-ერთი მცი­რე­ტი­რა­ჟი­ა­ნი ჟურ­ნა­ლის­თვის“. რო­მე­ლიც უკვე მოგ­ვი­ა­ნე­ბით მოხ­ვდა წიგნ­ში „გაქ­ცე­ვის მცდე­ლო­ბა“.

სწო­რედ იმ მო­მენ­ტში აღ­მო­სავ­ლუ­რი რე­ლი­გი­ე­ბის და ფი­ლო­სო­ფი­ის შეს­წავ­ლა და­ვი­წყე და 2001 წლის და­სა­წყის­ში გა­მო­ვი­და ჩემი პირ­ვე­ლი რო­მა­ნი „სამ­სა­რა“, რო­მე­ლიც ერ­თგვა­რი სინ­თე­ზი იყო, აღ­მო­სავ­ლე­თის და ალ­ბერ კა­მი­უს „შავი ჭი­რის“. რო­მა­ნი არა­ერ­თგვა­როვ­ნად მი­ი­ღო მკი­თხველ­მა, ზოგს მოს­წონ­და, ზოგს არა. ერ­თმა ისიც კი მი­თხრა, ტექ­სტში ძა­ლი­ან ბევ­რი „რომ“ არის გა­მო­ყე­ნე­ბუ­ლიო.

სა­კუ­თა­რი წიგ­ნი კარ­გი შეგ­რძნე­ბაა, რა­ღაც კუ­თხით შვილ­საც შე­იძ­ლე­ბა შე­ა­და­რო, ყვე­ლა პლი­უს-მი­ნუ­სით გიყ­ვარს. ამი­ტომ ბო­როტ ლი­ტე­რა­ტუ­რულ კრი­ტი­კო­სებ­ზე, მხო­ლოდ სა­კუ­თა­რი თა­ვის წარ­მო­ჩე­ნა რომ სურთ, ვბრა­ზობ ხოლ­მე, ნა­წარ­მო­ებს როცა გვი­გი­ნე­ბენ. ისე ვწერ, ნიჭი სა­დამ­დეც მყოფ­ნის, ვარ ბედ­ნი­ე­რი და თავი და­მა­ნე­ბეთ რა.

უც­ნა­უ­რია, მაგ­რამ თით­ქმის 20 წლის მერე მხვდე­ბი­ან ადა­მი­ა­ნე­ბი, (კი­დევ უფრო უც­ნა­უ­რია - უმე­ტე­სად უცხო­ეთ­ში მცხოვ­რე­ბი ქარ­თვე­ლე­ბი), რომ­ლე­ბიც აღ­ნიშ­ნა­ვენ, რომ ამ რო­მან­მა ძა­ლი­ან დიდი ზე­მოქ­მე­დე­ბა მო­ახ­დი­ნა მათ­ზე. „სამ­სა­რას“ ტი­რა­ჟი აღარ არ­სე­ბობს, ძვე­ლი სა­ხით და­ბეჭ­ვდვას აღარ ვი­სურ­ვებ­დი. ვა­პი­რებ, „სამ­სა­რა“ გა­და­ვა­კე­თო და თა­ვი­დან გა­მოვ­ცე“.

ასე­თია ალე­კო შუღ­ლა­ძის პირ­ვე­ლი წიგ­ნის ის­ტო­რია. დამ­წყებ მწერ­ლებს კი დიდი შან­სი ეძ­ლე­ვათ, რომ მათი პირ­ვე­ლი­ვე წიგ­ნე­ბი ბესტსე­ლე­რე­ბი გახ­დნენ. ამ შე­საძ­ლებ­ლო­ბას ავ­ტო­რებს „პა­ლიტ­რა L-ის“ კონ­კურ­სი „გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი“ აძ­ლევს. თუ გაქვს სურ­ვი­ლი და ნიჭი იმი­სა რომ წერო, ეს კონ­კურ­სი ნამ­დვი­ლად შენ­თვი­საა, რად­გან კონ­კურ­სის მთა­ვა­რი მი­ზა­ნი სწო­რედ ქარ­თვე­ლი მწერ­ლე­ბის პო­პუ­ლა­რი­ზა­ცია და ახა­ლი ნი­ჭი­ე­რი ავ­ტო­რე­ბის აღ­მო­ჩე­ნაა.
wqe

უკვე ორი წე­ლია კონ­კურ­სი „ გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი“ ნი­ჭი­ერ ადა­მი­ა­ნებს ეძებს და აძ­ლევს იმის სა­შუ­ა­ლე­ბას, აიხ­დი­ნონ ყვე­ლა­ზე სა­ნუკ­ვა­რი სურ­ვი­ლი- შე­უ­ერ­თდნენ მათ­თვის კარ­გად ნაც­ნო­ბი და საყ­ვა­რე­ლი მწერ­ლე­ბის რი­გებს. პირ­ვე­ლი ორი კონ­კურ­სის გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბი დღეს ქარ­თულ ბა­ზარ­ზე რე­ა­ლუ­რი ბესტსე­ლე­რე­ბი არი­ან, ახლა კი შენი ჯე­რია!

თუ გიყ­ვარს წერა, თუ გიყ­ვარს ლი­ტე­რა­ტუ­რა და გინ­და შენი სა­ხე­ლი ამ სამ­ყა­როს და­უ­კავ­ში­რო, 1 აპ­რი­ლი­დან 1 მა­ი­სის ჩათ­ვლით აუ­ცი­ლებ­ლად უნდა გა­მოგ­ზავ­ნო გა­ნა­ცხა­დი მე­ილ­ზე: book@palitra.ge და მის­ცე შენს ოც­ნე­ბას ახ­დე­ნის სა­შუ­ა­ლე­ბა.

გა­ნა­ცხა­დის შე­სა­ხებ და სხვა დაწ­ვრი­ლე­ბი­თი ინ­ფორ­მა­ცი­ის­თვის ეწ­ვი­ეთ ბმულს: https://www.palitral.ge/konkursis-tsesebi-da-pirobebi.html?lang=ka-GE

15 აპრილი, 2019 წ.
სრულად
„თავისუფლება სიტყვიდან იწყება“- 17 წლის „სიტყვებისგან შეწუხებული“ ბიჭის პირველი წიგნის ისტორია

პირ­ვე­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბი ავ­ტო­რის­თვის გან­სა­კუთ­რე­ბულ ემო­ცი­ებ­თა­ნაა და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი. ხში­რად ის ფარ­თო სა­ზო­გა­დო­ე­ბამ­დე ვერც აღ­წევს, მაგ­რამ ავ­ტო­რის­თვის მა­ინც გა­მორ­ჩე­უ­ლად ძვირ­ფა­სია. რიგ შემ­თხვე­ვა­ში კი მწერ­ლე­ბი ცნო­ბი­ლე­ბი თა­ვი­სი პირ­ვე­ლი­ვე ნა­წარ­მო­ე­ბით ხდე­ბი­ან. სა­ინ­ტე­რე­სოა, რო­მე­ლია ცნო­ბი­ლი ქარ­თვე­ლი მწერ­ლე­ბის პირ­ვე­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბი და რა ბედი ეწია მათ. გა­დავ­წყვი­ტეთ, პირ­ვე­ლი წიგ­ნის ის­ტო­რი­ე­ბი შეგ­ვეგ­რო­ვე­ბი­ნა.

დათო ტუ­რაშ­ვი­ლი იხ­სე­ნებს ის­ტო­რი­ას, რო­გო­რი იყო მისი პირ­ვე­ლი წიგ­ნი:

„მე საბ­ჭო­თა სა­ქარ­თვე­ლო­ში და­ვი­ბა­დე და საბ­ჭო­თა სა­ქარ­თვე­ლო­ში ვიზ­რდე­ბო­დი, ჩემი პირ­ვე­ლი წიგ­ნიც საბ­ჭო­თა კავ­ში­რის დაშ­ლამ­დე შვი­დი წლით ადრე, ჩვიდ­მე­ტი წლის ასაკ­ში დავ­წე­რე.

ჩემი პირ­ვე­ლი წიგ­ნი, ჩემი პირ­ვე­ლი რო­მა­ნია… თუ ჩვიდ­მე­ტი წლის ასაკ­ში რო­მა­ნის და­წე­რა შე­გიძ­ლია, რა­საკ­ვირ­ვე­ლია იმის და­ვი­წყე­ბაც შე­გიძ­ლია, რომ საბ­ჭო­თა კავ­შირ­ში ცხოვ­რობ. თუმ­ცა მო­თხრო­ბე­ბის წერა, კი­დევ უფრო ადრე და­ვი­წყე და შე­იძ­ლე­ბა ამი­ტო­მაც მა­ვი­წყდე­ბო­და, რომ ისეთ ქვე­ყა­ნა­ში ვცხოვ­რობ­დი, სა­დაც თა­ვი­სუფ­ლე­ბის ძა­ლი­ან ეში­ნო­და ხე­ლი­სუფ­ლე­ბას და ყვე­ლა­ზე მე­ტად კი ეში­ნო­და სი­ტყვის, რად­გან იცო­და, რომ თა­ვი­სუფ­ლე­ბა სი­ტყვი­დან იწყე­ბა.

ჰოდა, რა უნდა მექ­ნა ჩვიდ­მე­ტი წლის სი­ტყვე­ბი­სა­გან შე­წუ­ხე­ბულ ადა­მი­ანს ამ­დე­ნი ხელ­ნა­წე­რით ხელ­დამ­შვე­ნე­ბულს და მი­ვა­დე­ქი იმ ორი რე­დაქ­ცი­ი­დან ერთ-ერთს, რო­მე­ლიც მა­შინ საბ­ჭო­თა სა­ქარ­თვე­ლო­ში არ­სე­ბობ­და (რო­გორც ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი ჟურ­ნა­ლი). არა­ფერს ვი­ტყვი იმის შე­სა­ხებ, იქი­დან რო­გორ გა­მო­მის­ტუმ­რეს. რაც შე­ე­ხე­ბა ჩემს პირ­ველ, და­ბეჭ­დილ და გა­მო­ცე­მულ წიგნს. ეს მხო­ლოდ მა­შინ გახ­და შე­საძ­ლე­ბე­ლი, როცა სა­ქარ­თვე­ლომ და­მო­უ­კი­დებ­ლო­ბა აღად­გი­ნა და წიგ­ნის გა­მო­ცე­მას სა­ქარ­თვე­ლო­ში აღარ ესა­ჭი­რო­ე­ბო­და საბ­ჭო­თა წე­სე­ბის, კა­ნო­ნე­ბი­სა და ტრა­დი­ცი­ის დაც­ვა.

რა­საკ­ვირ­ვე­ლია, ნე­ბის­მი­ე­რი გა­მო­ცე­მუ­ლი წიგ­ნი, ნე­ბის­მი­ე­რი ავ­ტო­რის­თვის (ალ­ბათ), გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი, აღუ­წე­რე­ლი და აუხ­სნე­ლი ბედ­ნი­ე­რე­ბის გან­ცდაა, მაგ­რამ იმ პირ­ველს, მა­ინც არა­ფე­რი შე­ედ­რე­ბა და არა­სო­დეს და­მა­ვი­წყდე­ბა ის წამი, როცა ჩემი პირ­ვე­ლი წიგ­ნი ვნა­ხე - ჩემი მო­თხრო­ბე­ბის პა­ტა­რა კრე­ბუ­ლი, რო­მელ­მაც ყვე­ლა­ზე დიდი სი­ხა­რუ­ლი მა­ჩუ­ქა...

მხო­ლოდ იმას ვი­ტყვი, რომ ძა­ლი­ან მშურს იმ ახალ­გაზ­რდა მწერ­ლე­ბის, რომ­ლებ­საც ჩვენ­გან გან­სხვა­ვე­ბით, სი­ხა­რუ­ლით ეპა­ტი­ჟე­ბი­ან ლი­ტე­რა­ტუ­რა­ში და იმა­შიც ეხ­მა­რე­ბი­ან, რომ ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რე­ბი გახ­დნენ.

არა­და სულ არ ვარ შუ­რი­ა­ნი“...
ფ

ასე­თია დათო ტუ­რაშ­ვი­ლის პირ­ვე­ლი წიგ­ნის ის­ტო­რია. დამ­წყებ მწერ­ლებს კი დიდი შან­სი ეძ­ლე­ვათ, რომ მათი პირ­ვე­ლი­ვე წიგ­ნე­ბი ბესტსე­ლე­რე­ბი გახ­დნენ. ამ შე­საძ­ლებ­ლო­ბას ავ­ტო­რებს „პა­ლიტ­რა L-ის“ კონ­კურ­სი „გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი“ აძ­ლევს. თუ გაქვს სურ­ვი­ლი და ნიჭი იმი­სა, რომ წერო, ეს კონ­კურ­სი ნამ­დვი­ლად შენ­თვი­საა, რად­გან კონ­კურ­სის მთა­ვა­რი მი­ზა­ნი სწო­რედ ქარ­თვე­ლი მწერ­ლე­ბის პო­პუ­ლა­რი­ზა­ცია და ახა­ლი ნი­ჭი­ე­რი ავ­ტო­რე­ბის აღ­მო­ჩე­ნაა.

უკვე ორი წე­ლია კონ­კურ­სი „ გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი“ ნი­ჭი­ერ ადა­მი­ა­ნებს ეძებს და აძ­ლევს იმის სა­შუ­ა­ლე­ბას, აიხ­დი­ნონ ყვე­ლა­ზე სა­ნუკ­ვა­რი სურ­ვი­ლი - შე­უ­ერ­თდნენ მათ­თვის კარ­გად ნაც­ნო­ბი და საყ­ვა­რე­ლი მწერ­ლე­ბის რი­გებს. პირ­ვე­ლი ორი კონ­კურ­სის გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბი დღეს ქარ­თულ ბა­ზარ­ზე რე­ა­ლუ­რი ბესტსე­ლე­რე­ბი არი­ან, ახლა კი შენი ჯე­რია!

თუ გიყ­ვარს წერა, თუ გიყ­ვარს ლი­ტე­რა­ტუ­რა და გინ­და შენი სა­ხე­ლი ამ სამ­ყა­როს და­უ­კავ­ში­რო, 1 აპ­რი­ლი­დან 1 მა­ი­სის ჩათ­ვლით აუ­ცი­ლებ­ლად უნდა გა­მოგ­ზავ­ნო გა­ნა­ცხა­დი მე­ილ­ზე: book@palitra.ge და მის­ცე შენს ოც­ნე­ბას ახ­დე­ნის სა­შუ­ა­ლე­ბა.

გა­ნა­ცხა­დის შე­სა­ხებ და სხვა დაწ­ვრი­ლე­ბი­თი ინ­ფორ­მა­ცი­ის­თვის ეწ­ვი­ეთ ბმულს: https://www.palitral.ge/konkursis-tsesebi-da-pirobebi.html?lang=ka-GE

15 აპრილი, 2019 წ.
სრულად
„მოვისროლე წვიმით სავსე ბუშლატა და გიჟივით ცეკვა დავიწყეო“ - გიორგი კეკელიძის პირველი წიგნის ამბავი

პირ­ვე­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბი ავ­ტო­რის­თვის გან­სა­კუთ­რე­ბულ ემო­ცი­ებ­თა­ნაა და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი. ხში­რად ის ფარ­თო სა­ზო­გა­დო­ე­ბამ­დე ვერც აღ­წევს, მაგ­რამ ავ­ტო­რის­თვის მა­ინც გა­მორ­ჩე­უ­ლად ძვირ­ფა­სია. რიგ შემ­თხვე­ვა­ში კი მწერ­ლე­ბი ცნო­ბი­ლე­ბი თა­ვი­სი პირ­ვე­ლი­ვე ნა­წარ­მო­ე­ბით ხდე­ბი­ან. სა­ინ­ტე­რე­სოა, რო­მე­ლია ცნო­ბი­ლი ქარ­თვე­ლი მწერ­ლე­ბის პირ­ვე­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბი და რა ბედი ეწია მათ. გა­დავ­წყვი­ტეთ, პირ­ვე­ლი წიგ­ნის ის­ტო­რი­ე­ბი შეგ­ვეგ­რო­ვე­ბი­ნა.

გი­ორ­გი კე­კე­ლი­ძე იხ­სე­ნებს ის­ტო­რი­ას, რო­დე­საც მისი პირ­ვე­ლი წიგ­ნი პირ­ვე­ლად ნახა მა­მამ:

„მა­მა­ჩე­მი ოქ­ტომ­ბერ­ში ჩა­მო­ვი­და. ოთხმოც­და­ა­თი­ა­ნე­ბის შუა სა­უ­კუ­ნე­ე­ბი იდგა. ზა­ფხულ­ში სუ­რებ­ში ადი­ო­და, ჯერ თხილს აბი­ნა­ვებ­და და მერე შე­შას ამ­ზა­დებ­და. პა­ტა­რა, ქო­ხის­მაგ­ვა­რი სახ­ლი, უშუ­ქო­ბა, უმე­ზობ­ლო­ბა, უი­მე­დო­ე­ბა. ბუ­ხა­რი არის და ცე­ცხლის დან­თე­ბა შე­გიძ­ლია, მაგ­რამ ამ­დე­ნი უ-ს შემ­ხედ­ვა­რე, არც მა­გის ხა­ლი­სი გაქვს, თუნ­დაც გა­ლუმ­პუ­ლი იყო და გცი­ო­დეს...

ჰოდა, მა­მა­ჩე­მი ოქ­ტომ­ბერ­ში ჩა­მო­ვი­და და მიყ­ვე­ბა, რომ მთე­ლი დღე წვიმ­და და "თხილს ხეკ­და". სა­ღა­მოს ავ­ტო­ბუ­სი ჩა­მო­ვი­და თემ­ში, ქვე­ვით და ოზურ­გე­თი­დან გა­მო­ტა­ნე­ბულს დახ­ვდა. იქ­ნე­ბო­და იქ ლამ­ფის ფი­თი­ლე­ბი, ორი თავი ყვე­ლი, პუ­რე­ბი, შპ­რო­ტე­ბი და შარ­ვა­ლი. ამო­ი­ა­რა ტა­ლა­ხი­ა­ნი აღ­მარ­თი, შე­ვი­და ოთახ­ში, ინერ­ცი­ით შეხ­სნა ფუ­თას თავი, და­ი­წყო და­ზა­რე­ბით ამო­ლა­გე­ბა და უცებ პა­ტა­რა ბრო­შუ­რა გად­მო­ვარ­და. გი­ორ­გი კე­კე­ლი­ძე. " და­ი­ბა­და ხარი, ჰოდა..." 1998 წელი...
ს

წა­მი­ე­რად მთე­ლი დაღ­ლა და იუ­მე­დო­ბა მო­მეხ­სნაო. მო­ვის­რო­ლე წვი­მით სავ­სე ბუშ­ლა­ტა და გი­ჟი­ვით ცეკ­ვა და­ვი­წყეო. მივ­ვარ­დი ბუ­ხარს და და­ვან­თეო. დიდი და სა­გან­გე­ბო ცე­ცხლიო. წვერს რომ იპარ­სავ­და, სა­ხე­ზე არაყს ის­ვამ­და ოდე­კო­ლო­ნი­ვით და ის არა­ყი გად­მო­ი­ღო და დავ­ლი­ეო. დიდი ზე­ი­მი ჰქონ­და, დიდი. და ამას ისე მიყ­ვე­ბო­და, იქ მე­გო­ნა თავი. და ახ­ლაც იქ მგო­ნია.“

ასე­თია გი­ორ­გი კე­კე­ლი­ძის პირ­ვე­ლი წიგ­ნის ის­ტო­რია. დამ­წყებ მწერ­ლებს კი დიდი შან­სი ეძ­ლე­ვათ, რომ მათი პირ­ვე­ლი­ვე წიგ­ნე­ბი ბესტსე­ლე­რე­ბი გახ­დნენ. ამ შე­საძ­ლებ­ლო­ბას ავ­ტო­რებს „პა­ლიტ­რა L-ის“ კონ­კურ­სი „გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი“ აძ­ლევს. თუ გაქვს სურ­ვი­ლი და ნიჭი იმი­სა რომ წერო, ეს კონ­კურ­სი ნამ­დვი­ლად შენ­თვი­საა, რად­გან კონ­კურ­სის მთა­ვა­რი მი­ზა­ნი სწო­რედ ქარ­თვე­ლი მწერ­ლე­ბის პო­პუ­ლა­რი­ზა­ცია და ახა­ლი ნი­ჭი­ე­რი ავ­ტო­რე­ბის აღ­მო­ჩე­ნაა.

უკვე ორი წე­ლია კონ­კურ­სი „ გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი“ ნი­ჭი­ერ ადა­მი­ა­ნებს ეძებს და აძ­ლევს იმის სა­შუ­ა­ლე­ბას, აიხ­დი­ნონ ყვე­ლა­ზე სა­ნუკ­ვა­რი სურ­ვი­ლი- შე­უ­ერ­თდნენ მათ­თვის კარ­გად ნაც­ნო­ბი და საყ­ვა­რე­ლი მწერ­ლე­ბის რი­გებს. პირ­ვე­ლი ორი კონ­კურ­სის გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბი დღეს ქარ­თულ ბა­ზარ­ზე რე­ა­ლუ­რი ბესტსე­ლე­რე­ბი არი­ან, ახლა კი შენი ჯე­რია!

თუ გიყ­ვარს წერა, თუ გიყ­ვარს ლი­ტე­რა­ტუ­რა და გინ­და შენი სა­ხე­ლი ამ სამ­ყა­როს და­უ­კავ­ში­რო, 1 აპ­რი­ლი­დან 1 მა­ი­სის ჩათ­ვლით აუ­ცი­ლებ­ლად უნდა გა­მოგ­ზავ­ნო გა­ნა­ცხა­დი მე­ილ­ზე: book@palitra.ge და მის­ცე შენს ოც­ნე­ბას ახ­დე­ნის სა­შუ­ა­ლე­ბა.

 

15 აპრილი, 2019 წ.
სრულად
"გახდი ბესტსელერის ავტორი 2019" - სახალხო ლიტერატურული კონკურსის მესამე სეზონი დაიწყო!

გა­მომ­ცემ­ლო­ბა "პა­ლიტ­რა L" იწყებს ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი კონ­კურ­სის "გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი" მე­სა­მე სე­ზონს. კონ­კურ­სმა, რო­მე­ლიც მას­შტა­ბურ და სა­ხალ­ხო ლი­ტე­რა­ტუ­რულ პრო­ექ­ტად იქცა, უკვე გა­მო­ავ­ლი­ნა ავ­ტო­რე­ბი, რო­მელ­თა რო­მა­ნე­ბი ბესტსე­ლე­რე­ბი გახ­და და სა­ერ­თა­შო­რი­სო­ ას­პა­რეზ­ზეც გა­ვი­და. ასე შე­ეს­ხა ხორ­ცი იდე­ას, რო­მე­ლიც ქარ­თუ­ლი მწერ­ლო­ბის პო­პუ­ლა­რი­ზა­ცი­ას, ახალ­გაზ­რდა ნი­ჭი­ე­რი ავ­ტო­რე­ბის აღ­მო­ჩე­ნა­სა და ხელ­შე­წყო­ბას ისა­ხავს მიზ­ნად. კონ­კურ­სის მე­სა­მე სე­ზო­ნიც იმა­ვე მი­ზანს ემ­სა­ხუ­რე­ბა: ნი­ჭი­ე­რი ავ­ტო­რე­ბის გა­მოვ­ლე­ნა­სა და მათ დახ­მა­რე­ბას.

კონ­კურ­სში მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა შე­უძ­ლი­ათ ცნო­ბილ მწერ­ლებ­საც. ყო­ველ მათ­განს უნი­კა­ლუ­რი შან­სი ეძ­ლე­ვა, რომ გა­მარ­ჯვე­ბის­ შემ­თხვე­ვა­ში მათი ნა­წარ­მო­ე­ბი და­ი­ბეჭ­დოს. გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლე­ბი­დან სამ მათ­განს სა­ზო­გა­დო­ე­ბა აირ­ჩევს, ორი კი მა­ღალკ­ვა­ლი­ფი­ცი­უ­რი ჟი­უ­რის რჩე­უ­ლი გახ­დე­ბა. გა­ნა­ცხა­დის შე­მო­ტა­ნა 1-ლ აპ­რილს და­ი­წყო და 1-ლ მა­ი­სამ­დე გაგ­რძელ­დე­ბა. მე­სა­მე სე­ზონს სხვა სა­სი­ა­მოვ­ნო ნი­უ­ან­სე­ბიც და­ე­მა­ტა...

s

კონ­კურ­სი­სა და მისი მიმ­დი­ნა­რე­­ბის შე­სა­ხებ გა­მომ­ცემ­ლო­ბა "პა­ლიტ­რა L"-ის სა­ზო­გა­დო­­ბას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის ხელ­მძღვა­ნე­ლი ნა­თია ზაქ­რა­ძე გვე­სა­უბ­რა:

- გა­მომ­ცემ­ლო­ბა "პა­ლიტ­რა L" უკვე მე­სა­მედ იწყებს მას­შტა­ბურ კონ­კურსს "გახ­დი ბესტსე­ლე­რის" ავ­ტო­რი. მათ, ვინც წარ­მა­ტე­ბულ სამ­წერ­ლო კა­რი­ე­რა­ზე ოც­ნე­ბო­ბენ, კონ­კურ­სში მო­ნა­წი­ლე­ო­ბით ეძ­ლე­ვათ სა­შუ­ა­ლე­ბა, ოც­ნე­ბა რე­ა­ლო­ბად აქ­ცი­ონ. ამის პრე­ცე­დენ­ტე­ბი კი უკვე გვაქვს: გა­სუ­ლი 2 სე­ზო­ნის გა­მარ­ჯვე­ბულ­თა რო­მა­ნე­ბი უკვე იქცა ბესტსე­ლე­რე­ბად და სა­ერ­თა­შო­რი­სო ას­პა­რეზ­ზეც გა­ვი­და. ვფიქ­რობ, ამ კონ­კურ­სმა უკვე შექ­მნა უნი­კა­ლუ­რი ის­ტო­რია, რო­მე­ლიც მე­სა­მე სე­ზონ­ზე გაგ­რძელ­დე­ბა. არა­და, როცა ვი­წყებ­დით, დიდი ექ­სპე­რი­მენ­ტის წი­ნა­შე ვი­დე­ქით.

ჩვე­ნი მი­ზა­ნი იყო გვე­პო­ვა ისე­თი ავ­ტო­რე­ბი, რომ­ლე­ბიც არა მხო­ლოდ ლო­კა­ლურ დო­ნე­ზე, ვიწ­რო წრე­ში გახ­დე­ბოდ­ნენ პო­პუ­ლა­რუ­ლე­ბი, არა­მედ სა­ზო­გა­დო­ე­ბის დიდი ნა­წი­ლის მო­წო­ნე­ბას და­იმ­სა­ხუ­რებ­დნენ, უპირ­ვე­ლე­სად სა­ქარ­თვე­ლო­ში, მერე კი სა­ზღვარ­გა­რე­თაც. რო­დე­საც­ ქარ­თულ წიგ­ნის მა­ღა­ზი­ა­თა ქსე­ლებ­ში გა­ყიდ­ვე­ბის ტო­პა­თე­უ­ლებს ვნა­ხუ­ლობ­დით და იქ ქარ­თვე­ლე­ბი არ გვხვდე­ბო­და, ეს იყო ჩვენ­თვის მო­ტი­ვა­ტო­რი.

გვინ­დო­და, რომ მათ რი­გებ­ში ქარ­თვე­ლი ავ­ტო­რე­ბიც ყო­ფი­ლიყ­ვნენ. შე­სა­ბა­მი­სად, და­ვი­წყეთ ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი პრე­ცე­დენ­ტე­ბის ძებ­ნა, თუ ვინ რო­გორ გახ­და პო­პუ­ლა­რუ­ლი. მა­გა­ლი­თად თუნ­დაც სტი­ვენ კინგს ან ჯოან რო­უ­ლინგს მო­ვიყ­ვან. თუმ­ცა­ღა ისე­თი პრო­ექ­ტის მო­ძებ­ნა, რო­მე­ლიც ქარ­თულ სი­ნამ­დვი­ლეს მო­ერ­გე­ბო­და, გაგ­ვი­ჭირ­და და სხვა გზით წა­ვე­დით: ვე­სა­უბ­რეთ ცნო­ბილ ქარ­თველ მწერ­ლებს, ვიმ­სჯე­ლეთ და სა­ბო­ლო­ოდ შევ­ქმე­ნით ქარ­თუ­ლი პრო­ექ­ტი, რომ­ლის სა­ხელ­ზე ბევ­რი არ გვი­ფიქ­რია, და­ვარ­ქვით ის, რაც ჩვე­ნი პრო­ექ­ტის მი­ზა­ნი იყო: "გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი".

ეს ნიშ­ნავ­და, რომ ჩვენ და­ვეხ­მა­რე­ბო­დით ნი­ჭი­ერ ადა­მი­ა­ნებს ბესტსე­ლე­რე­ბის შექ­მნა­ში. მო­ვი­ფიქ­რეთ ისე­თი ფორ­მა­ტი, რომ ამ ლი­ტე­რა­ტუ­რულ პრო­ცეს­ში რაც შე­იძ­ლე­ბა ბევ­რი ადა­მი­ა­ნი­ ჩარ­თუ­ლი­ყო. მა­ლე­ვე მივ­ხვდით, რომ ეს არ იყო არა­რე­ა­ლუ­რი - თუკი შე­იძ­ლე­ბა­ მუ­სი­კა­ლურ პრო­ექ­ტში უამ­რავ­მა­ ადა­მი­ან­მა მის­ცეს ხმა თა­ვის რჩე­ულს, რა­ტომ არ შე­იძ­ლე­ბა მომ­ხდა­რი­ყო ეს ლი­ტე­რა­ტუ­რულ პრო­ექ­ტში, ესეც ხომ ხე­ლოვ­ნე­ბის ნა­წი­ლია!

მოხ­და უნი­კა­ლუ­რი რამ - ათი­ა­თა­სო­ბით ადა­მი­ან­მა მი­ი­ღო მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა ლი­ტე­რა­ტუ­რულ პრო­ცეს­ში, რომ­ლის მი­ზა­ნი იყო, გა­მოგ­ვევ­ლი­ნა სა­უ­კე­თე­სო წიგ­ნი! შარ­შან­დელ კონ­კურ­სში "გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი" 99 554 კაცი მო­ნა­წი­ლე­ობ­და. სწო­რედ ამ­დე­ნი ხმა იყო შე­მო­სუ­ლი სხვა­დას­ხვა ავ­ტო­რის ნა­წარ­მო­ე­ბის გა­მო­სა­ცე­მად არ­ჩე­ვის­თვის!

- თით­ქმის და­­ჯე­რე­ბე­ლია ლი­ტე­რა­ტუ­რულ პრო­ცეს­ში ამ­დე­ნი ადა­მი­­ნის მო­ნა­წი­ლე­­ბა. მსგავ­სი მას­შტა­ბუ­რო­ბა ცნო­ბი­ლი მუ­სი­კა­ლუ­რი კონ­კურ­სე­ბის­თვი­საც იმი­ჯია.

- მსგავ­სი რა­ო­დე­ნო­ბის ხმა სხვა კონ­კუ­რსებ­ში ერთჯე­რა­დად მარ­თლაც რე­კორ­დად ით­ვლე­ბა. თუმ­ცა, თუკი სხვა კონ­კურ­სებ­ში ერთი და იმა­ვე ტე­ლე­ფო­ნის ნომ­რი­დან შე­იძ­ლე­ბა რამ­დე­ნი­მე ხმა მის­ცე, ჩვენს კონ­კურ­სში წიგ­ნის­თვის ხმის მი­ცე­მა ერთი ნომ­რი­დან მხო­ლოდ ერთხელ შე­იძ­ლე­ბო­და. სწო­რედ ეს როლი - წიგ­ნის­ გა­მო­ცე­მის საქ­მე­ში მწერ­ლის დახ­მა­რე­ბა იკის­რა ამ კონ­კურ­სმა და ჩვენ­მა გა­მომ­ცემ­ლო­ბამ. მე­ტიც, უკვე გა­მო­ცე­მუ­ლი წიგ­ნის, შე­სა­ბა­მი­სად, მწერ­ლის, გზამ­კვლე­ვი­სა და დამ­ხმა­რის რო­ლიც შე­ი­თავ­სა. და­ვი­ნა­ხეთ ისიც, რომ სა­ზო­გა­დო­ე­ბას აქვს დიდი სურ­ვი­ლი, არ­სე­ბობ­დეს კარ­გი ბესტსე­ლე­რე­ბი და ეს სურ­ვი­ლი წიგ­ნე­ბის გა­ყიდ­ვა­ზეც აი­სა­ხა. აი, ამი­ტო­მაც გა­დავ­წყვი­ტეთ კონ­კურ­სის მე­სა­მე­ სე­ზო­ნის ჩა­ტა­რე­ბა. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ თა­ვი­დან ვყოყ­მა­ნობ­დით, ამ­დე­ნი რო­მა­ნი გა­და­ჭარ­ბე­ბუ­ლი ხომ არ იქ­ნე­ბო­და, მაგ­რამ გა­სუ­ლი კონ­კურ­სე­ბის მო­ნა­ცე­მებ­მა დაგ­ვი­დას­ტუ­რა, რომ მე­სა­მე სე­ზო­ნის ჩა­ტა­რე­ბა სწო­რი გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბა იქ­ნე­ბო­და.

r

- რო­გორც ცნო­ბი­ლია, კონ­კურ­სის ორ სე­ზონ­ზე გა­მოვ­ლე­ნი­ლი სა­­კე­თე­სო ავ­ტო­რე­ბის წიგ­ნებ­ზე დიდი მო­თხოვ­ნაა.

- 2017 წლის კონ­კურ­სის გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლე­ბი გახ­დნენ თა­თუ­ლი ღვი­ნი­ა­ნი­ძე, ია კარ­გა­რე­თე­ლი, ელის დოჯ­სო­ნი და შო­რე­ნა ხუ­ხუა, ხოლო 2018 წლის გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლე­ბი ნი­კო­ლოზ ტო­ტო­ღაშ­ვი­ლი, გვან­ცა გუ­ბე­ლა­ძე, ნა­თია ჯა­გოდ­ნიშ­ვი­ლი, ვახ­ტანგ ვახ­ტან­გა­ძე და იაგო თვა­ლა­ბე­იშ­ვი­ლი. თათ­ული ღვი­ნი­ა­ნი­ძის "აღი­ა­რე­ბა ხე­ლის­გულ­ზე"­ გა­ყიდ­ვე­ბის მას­შტა­ბი რე­კორ­დუ­ლია.

ია კარ­გა­რე­თე­ლის რო­მა­ნი "სხვა უდაბ­ნოს საიდ­უმლო" აღ­მო­სავ­ლურ თე­მა­ტი­კას ეხე­ბა და სა­ავ­ტო­რო უფ­ლე­ბე­ბი უკვე გა­ი­ყი­და არაბ­თა გა­ერ­თი­ა­ნე­ბულ სა­ა­მი­რო­ებ­ში. წიგ­ნი არა­ბუ­ლად ითარ­გმნე­ბა და სპარ­სე­თის ყუ­რის ქვეყ­ნებ­ში გა­ი­ყი­დე­ბა. შო­რე­ნა ხუ­ხუ­ას "შე­მო­ვალ ეტ­ლით" გერ­მა­ნუ­ლად ითარ­გმნა და წარ­დგე­ნი­ლი იყო ფრან­კფურ­ტის ფეს­ტი­ვალ­ზე, სა­დაც მის­მა ავ­სტრი­ელ­მა გა­მომ­ცე­მელ­მა რე­დაქ­ტორ­თან ერ­თად წა­რად­გი­ნა. წარ­მა­ტე­ბით იყი­დე­ბა ჟი­უ­რის რჩე­უ­ლი ელის დოჯ­სო­ნის "რაფ­ლე­ზია". ავ­ტო­რი უკვე მე-3 რო­მან­ზე მუ­შა­ობს.

2018 წლის გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლე­ბის წიგ­ნე­ბი უკვე იქცა მო­თხოვ­ნად წიგ­ნე­ბად. ავ­ტო­რე­ბის ინ­ტერ­ვი­უ­ე­ბი ქვეყ­ნდე­ბა სხვა­დას­ხვა მე­დი­ა­ში, მათ პოს­ტე­რებს ნა­ხავთ ყვე­ლა­ზე დიდ წიგ­ნის მა­ღა­ზი­ა­თა ქსელ "ბიბ­ლუს­ში", წიგ­ნე­ბის ყდებ­ზე იმუ­შა­ვეს ცნო­ბილ­მა დი­ზა­ი­ნე­რებ­მა და მხატ­ვრებ­მა. ჩვენ ვეხ­მა­რე­ბით, რომ მათი პირ­ვე­ლი ნა­ბი­ჯე­ბი ლი­ტე­რა­ტუ­რულ სამ­ყა­რო­ში სწო­რი და წარ­მა­ტე­ბუ­ლი იყოს. მათ წიგ­ნებს აუ­ცი­ლებ­ლად წარ­ვუდ­გენთ უცხო­ელ გა­მომ­ცემ­ლებს, რომ და­ინ­ტე­რე­სე­ბის შემ­თხვე­ვა­ში ითარ­გმნოს და სა­ერ­თა­შო­რი­სო აღი­ა­რე­ბას მი­აღ­წი­ოს.

ასე­ვე იქ­ნე­ბა გა­მომ­ცემ­ლო­ბის ყუ­რა­დღე­ბა კონ­ცენ­ტრი­რე­ბუ­ლი კონ­კურ­სის მე­სა­მე სე­ზო­ნის გა­მარ­ჯვე­ბულ ავ­ტო­რებ­ზე. მინ­და მო­ვუ­წო­დო ყვე­ლას, ვინც წერს და მი­იჩ­ნევს, რომ ნი­ჭი­ე­რია, თუმ­ცა ეში­ნია ნა­წარ­მო­ე­ბის გა­მომ­ზე­უ­რე­ბის, დას­ძლი­ოს შიში და ჩა­ერ­თოს კონ­კურ­სში. დაე, ყვე­ლა ავ­ტო­რი გა­იც­ნოს სა­ზო­გა­დო­ე­ბამ. წარ­მა­ტე­ბა წინ არის.

სრუ­ლი­ად შე­საძ­ლე­ბე­ლია, რომ სწო­რედ თქვე­ნი ნა­წარ­მო­ე­ბი გახ­დეს გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლი! მათ კი, ვი­საც ჯერ არ და­უ­წყია წერა და ყოყ­მა­ნობს, მინ­და ვუ­თხრა, ჯერ კი­დევ არ არის გვი­ან, მით უმე­ტეს, უკვე ორ­ჯერ გვქონ­და შემ­თხვე­ვა, რომ ნა­წარ­მო­ე­ბი და­ი­წე­რა სპე­ცი­ა­ლუ­რად კონ­კურ­სის­თვის. რაც მთა­ვა­რია, მათ გა­მომ­ცემ­ლო­ბა სრულ მხარ­და­ჭე­რას ჰპირ­დე­ბა...

მაქვს სა­სი­ა­მოვ­ნო ინ­ფორ­მა­ცი­აც: წინა კონ­კურ­სე­ბი­სა­გან გან­სხვა­ვე­ბით, ამ სე­ზონ­ზე პრი­ზი მხო­ლოდ წიგ­ნის გა­მო­ცე­მა არ იქ­ნე­ბა. უკვე გვყავს სპონ­სო­რე­ბი, რომ­ლე­ბიც თა­ვი­ან­თი რჩე­უ­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბის­თვის სპე­ცი­ა­ლურ პრი­ზებს და­ა­წე­სე­ბენ. რაც შე­ე­ხე­ბა ჟი­უ­რის, ის კვლავ კომ­პე­ტენ­ტუ­რია, სა­კონ­კურ­სოდ წიგ­ნებს პრო­ფე­სი­ო­ნა­ლე­ბი შე­არ­ჩე­ვენ.

კონ­კურ­სის შემ­დგომ ეტა­პებ­ზე გა­მომ­ცემ­ლო­ბა პე­რი­­დუ­ლად მო­გაწ­ვდით ინ­ფორ­მა­ცი­ას. ამ­ჯე­რად კი კონ­კურ­სში გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლი ავ­ტო­რის ჩა­ნა­წერს შე­მოგ­თა­ვა­ზებთ:

ნა­თია ჯა­გოდ­ნიშ­ვი­ლი: "ეს კონ­კურ­სი,­ პირ­ველ რიგ­ში, უდი­დე­სი ცხოვ­რე­ბი­სე­უ­ლი გა­მოც­დი­ლე­ბა იყო, უფრო მე­ტად ვირ­წმუ­ნე სა­კუ­თა­რი თა­ვის და რაც მთა­ვა­რია, მი­ვი­ღე უდი­დე­სი სით­ბო და სიყ­ვა­რუ­ლი, რო­გორც ჩემი მკი­თხვე­ლე­ბის, ისე სრუ­ლი­ად უცხო ადა­მი­ა­ნე­ბი­სა­გან. ფაქ­ტობ­რი­ვად, ყო­ველ­დღი­უ­რად ვი­ღებ შე­ტყო­ბი­ნე­ბებს, სა­დაც მწე­რენ, რო­გორ და­ეხ­მა­რათ ჩემი წიგ­ნი, რამ­ხე­ლა ემო­ცია მი­ი­ღეს და და­ფიქ­რდნენ კონ­კრე­ტულ სა­კი­თხებ­ზე, ეს კი ჩემ­თვის ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია".

რა უნდა წარ­მოგ­ვიდ­გი­ნონ კონ­კურ­სან­ტებ­მა

გვა­რი­, სა­ხე­ლი, ასა­კი, სა­ცხოვ­რე­ბე­ლი ად­გი­ლი, სა­ინ­ტე­რე­სოდ მო­ყო­ლი­ლი მოკ­ლე ბი­ოგ­რა­ფია. იმის მი­თი­თე­ბით, გა­მო­უქ­ვეყ­ნე­ბია თუ არა ნა­მუ­შევ­რე­ბი კონ­კურ­სამ­დე (ასე­თის­ არ­სე­ბო­ბის შემ­თხვე­ვა­ში, აუ­ცი­ლე­ბე­ლია წყა­როს მი­თი­თე­ბა: წიგ­ნი, პე­რი­ო­დუ­ლი გა­მო­ცე­მა, სა­ი­ტი და სხვ.); ინ­ფორ­მა­ცია უნდა გა­მო­იგ­ზავ­ნოს Word დო­კუ­მენ­ტით; კონ­კურ­სან­ტის ფოტო (JPG ფორ­მა­ტი); სა­კონ­ტაქ­ტო ინ­ფორ­მა­ცია; სა­კონ­კურ­სო ნა­წარ­მო­ე­ბის მოკ­ლე აღ­წე­რა/სი­ნოპ­სი­სი (Word დო­კუ­მენ­ტი).

ფა­ი­ლე­ბი უნდა გა­მოგ­ზავ­ნოთ 1-ლი აპ­რი­ლი­დან 1- ლი­ მა­ი­სის ჩათ­ვლით შემ­დეგ ელ­ფოს­ტა­ზე: konkursi@palitra.ge; სა­კონ­კურ­სოდ მი­ი­ღე­ბა მხო­ლოდ რო­მა­ნი, მაგ­რამ ნე­ბის­მი­ე­რი ჟან­რის და პირ­ველ ეტაპ­ზე, ანუ 1-ლ მა­ი­სამ­დე, უნდა წა­მოგ­ვიდ­გი­ნონ მი­ნი­მუმ 20-დან 30 გვერ­დამ­დე და­წე­რი­ლი რო­მა­ნის და­სა­წყი­სი. სა­ჭი­როა სა­კონ­ტაქ­ტო ინ­ფორ­მა­ცი­აც, რათა შევ­ძლოთ მათ­თან და­კავ­ში­რე­ბა. გა­მომ­ცემ­ლო­ბის სა­რე­დაქ­ციო ჯგუ­ფი­ გა­ეც­ნო­ბა გა­ნა­ცხა­დებს და კონ­კურ­სზე და­უშ­ვებს იმ ავ­ტო­რებს, რო­მელ­თა გა­ნა­ცხა­დე­ბი და­აკ­მა­ყო­ფი­ლებს გა­მომ­ცემ­ლო­ბის დად­გე­ნილ მო­თხოვ­ნებს კონ­კურ­სის წე­სე­ბი­სა და პი­რო­ბე­ბის მი­ხედ­ვით.

 

15 აპრილი, 2019 წ.
სრულად