15 - წლიანი ლიტერატურული თავგადასავალი

ახალი წიგნები



თვის ბესტსელერები



ბლოგი


რა გვაერთიანებს?

დიდი ხნის განმავლობაში თავისუფალი დრო და მისი ნაკლებობა ალბათ რაღაცების „არ გაკეთების“ საბაბების სიაში პირველ ადგილას მეყენა. ყოველთვის ვწუწუნებდი ხოლმე, რომ საკმარისი დრო არ მქონდა მშვიდად კითხვისთვის და რომ ეს საქმე მხოლოდ პროფესიულ მოვალეობად მექცა.  არც ფილმებისა და სერიალებისთვის მრჩებოდა ხოლმე საკმარისი დრო და ახლა, მეც ისევე, როგორც ყველა, სახლში ვზივარ, ჩემს საყვარელ ბიბლიოთეკასა და ლეპტოპთან ერთად. პიჟამოებზე შემოცმული ხალათის გარდა, ბოლოს რა მეცვა აღარც კი მახსოვს. მოკლედ, თავისუფალი დროის არ ქონას ნამდვილად არ ვუჩივი. ხო, მე ანა ვარ. პალიტრა L-ის პროექტების მენეჯერი. დისტანციურად ვმუშაობ. 6 საათის შემდეგ კი, ჩემს პინგვინებიან პლედში ვეხვევი და ხან ვკითხულობ, ხან მუსიკას ვუსმენ, ხანაც სერიალებს ვუყურებ.გიზიარებთ ჩემს სიას: წიგნები: რეიჩელ ჰოლის "გონს მოეგე, დაო"უილიამ სტაირონის "სოფის არჩევანი"ქეთრინ რაიან ჰაიდის "გადაუხადე სხვას"სერიალები: Friends-ის ყურება არასდროს მბეზრდება. Sitcom-ებს აქვს ერთი ეგეთ თვისება, არანორმალურად გიყვარდებიან პერსონაჟები და მათთან ერთად ცხოვრებას იწყებ. ჩემთვის ყველაზე საინტერესო ისაა ხოლმე, რომ იმდენად ახლოსაა რეალობასთან, იმდენად ხელშესახებია ყველაფერი, უამრავ რამეზე გაფიქრებს. საკუთარ თავს უკეთ გაცნობს. ჩემს გამოცემულ წიგნებს რომ ახსენებენ ხოლმე პერსონაჟები, ეგ კიდევ ერთი ბედნიერებაა. ახლა ხელახლა ყურებისას წიგნების სიას ვიწერდი: სტივენ კინგის „ნათება“, „სოფის არჩევანი“ და კიდევ ერთი, ჩემთვის არანაკლებ საყვარელი წიგნი „ყოფის აუტანელი სიმსუბუქე“ ახსენეს. sex educationFriendsმუსიკა:მუსიკაში ძალიან სტერეოტიპულ გოგოშკურ-დეპრესიული ვარ. რამე ახალ და კარგ სიმღერას თუ აღმოვაჩენ, ჩახვევა ვიცი ხოლმე, ხოდა გიზიარებთ ჩემი აკვიატებული სიმღერების სიასაც: Bright Eyes - Persona Non GrataThe National – OblivionsRhye - The Fall

31 მარტი, 2020 წ.

რა უნდა გააკეთოთ, თუ კარგად წერთ?

დახურეთ კარი. დიახ, საკეტით. ჩამოაფარეთ ფარდები და გამომყევით. მართალია, საშინაო ფორმაში ხართ, ვარცხნილობითაც დიდად ვერ დაიკვეხნით და ლამისაა, კვირის დღეებიც აგრევიათ, მაგრამ თქვენ წარმოდგენა არ გაქვთ, რამდენად დიდი რამის კეთება შეგიძლიათ განაგრძოთ ზუსტად ახლა.ადამიანი გამოყენებულ შესაძლებლობათა ერთობლიობაა და შანსი, რომელსაც ხელიდან უშვებ, არ ჰგავს გაშვებულ სიყვარულს. ის არასდროს ბრუნდება. იმის კეთება, რაც გიყვარს, შენი ვალდებულებაა. საკუთარი თავის მიმართ ჩადენილი ყველაზე დიდი დანაშაული კი -ნიჭის გამოუყენებლობა. კარგად მღერი? უნდა იმღერო ხმის წასვლამდე. კარგად წერ? უნდა წერო ისე ძლიერ, რომ წერისგან მაჯები გეტკინოს, შენი თითები გიტარისტისას დაემსგავსოს და გონება ძილშიც პერსონაჟებს ქმნიდეს. უნდა წერო, სანამ მოთმინების ფიალა აგევსება და როცა შემოქმედება შენი ჭურჭლიდან გადმოსვლას დაიწყებს, შენ გაიმარჯვებ. მნიშვნელობა არ აქვს, რაზე წერ, მთავარია, წერდე სიმართლეს და ეს სიამოვნებას გგვრიდეს. შენ, ალბათ, საკუთარი თავის მიმართ სკეპტიკურად ხარ განწყობილი. წიგნის წერა ღმერთების საქმე გგონია და ფანჯრებიდან მუზების შემოფრენასაც დალოდებიხარ. არადა, ცნობილი ავტორების უმრავლესობა მუშაობისას ფარდებს აფარებდა და კეტავდა კარს. საკეტით. სხვა, განსაკუთრებულ პირობებს არ ითხოვდნენ. სინამდვილეში, მუზები არ არსებობენ, არსებობს მხოლოდ ჟინი და წარმოუდგენლად დიდი სურვილი რაღაცის შექმნის. წერის დროს არ უნდა იოცნებო ათასობით გულშემატკივარსა თუ ავტოგრაფების დარიგებაზე. უნდა წერო, უპირველესად, საკუთარი თავისთვის და გწამდეს - როცა გულით აკეთებ ამას, მკითხველი აუცილებლად იგრძნობს და შეგიყვარებს. თუ უკვე ხვდები, რაზეც ვსაუბრობ, მაშინ შენ, ალბათ, ბევრს წერ და ჭერში აწყობ. ვინ იცის, დაუხარისხებელ ფაილებს შორის რამდენი ამბავი გაქვს, რომლებსაც მხოლოდ მონიტორის სხივები თუ შეავლებენ თვალს, ისიც - იშვიათად. ჰოდა, აი, ახლა მათი გადმოლაგების და სიტყვა-სიტყვით წაკითხვის დრო მოვიდა. რატომ? იმიტომ, რომ შენს ერთ ყველაზე კარგ ნაწარმოებს მკითხველი სჭირდება, შენ კი - თვითრწმენა და გამბედაობა. დროა, გაავსო შენი ფიალა, გადმონაჟური მკითხველს დაუტოვო და შენ გაიმარჯვო. ამისთვის ბევრი დრო არ გაქვს, თუმცა მის დასარედაქტირებლად საკმარისი იქნება. ძალიან ნუ გამოპრანჭავ, იყოს ისე ბუნებრივ, საშინაო ფორმაში, როგორც ახლა შენ ხარ, მაგრამ დავარცხნე და ისე გაგზავნე. იქ მას სამართლიანი და კეთილგანწყობილი ჟიური ელოდება. ამდენი ხანი ერთ განზომილებაში რომ გყავდა გამოკეტილი, ახლა წიგნად ქცევას იმსახურებს. ასე რომ, გაუშვი. მისი გაშვება კი შენთვის შანსის ხელიდან არგაშვება იქნება.ლიტერატურულ კონკურსს, რომელიც შენს ცხოვრებას შეცვლის, „გახდი ბესტსელერის ავტორი 2020“ ჰქვია. კონკურსი უკვე მეოთხედ ტარდება. ეს უფასო შანსია, რომელიც წელიწადში ერთხელ გეძლევა. შესაძლებლობა გაქვს, გახდე ავტორი, თანაც ბესტსელერის ავტორი.ასე რომ, დახურე კარი, ჩამოაფარე ფარდები და დაიწყე მუშაობა.კონკურსში მონაწილეობის წესებსა და პირობებს კი გაეცანით აქ: https://www.palitral.ge/konkursis-tsesebi-da-pirobebi.html?lang=ka-GE

26 მარტი, 2020 წ.

მსოფლიოს ბესტსელერი „ასასინის შეგირდი“ ქართულ ენაზე

ეს არის ნამ­დვი­ლი ფენ­ტე­ზი... რო­ბინ ჰო­ბის წიგ­ნე­ბი ბრი­ლი­ან­ტე­ბია ცირ­კო­ნე­ბის ზღვა­ში - ასე ახა­სი­ა­თე­ბენ რო­ბინ ჰო­ბის რო­მანს „ას­ა­სი­ნის შე­გირ­დი“. წიგნს, რო­მე­ლიც 25 ენა­ზეა თარ­გმნი­ლი და მრა­ვა­ლი ქვეყ­ნის ახალ­გაზ­რდე­ბის საყ­ვა­რე­ლი თავ­გა­და­სა­ვა­ლია, „პა­ლიტ­რა L-მა” ქარ­თულ ენა­ზე გა­მოს­ცა.„ჟრუ­ან­ტე­ლის მომ­გვრელ ნის­ლი­ან სა­ღა­მოს, კო­კის­პი­რულ წვი­მა­ში უც­ნობ­მა მო­ხუც­მა სა­სახ­ლის კარ­ზე და­ა­კა­კუ­ნა, ერ­თი­ა­ნად­გა­ლუმ­პუ­ლი წლის ბიჭი მცველს ჩა­ა­ბა­რა და უთხრა: „თქვე­ნი ­მო­მა­ვა­ლი მე­ფის, რა­ინ­დის ნა­ბიჭ­ვა­რია. ახლა თქვენ მი­ხე­დეთ.“ და შეძრწუნ­და შორ­სმჭვრე­ტელ­თა მთე­ლი დი­ნას­ტია _შე­საძ­ლ ო­ა­ერთ დღე­საც ტახ­ტი უფ­ლის­წუ­ლის უკა­ნო­ნო ვაჟს ერ­გოს?! ამას ვერ­და­უშ­ვე­ბენ, მაგ­რამ მემ­კვიდ­რეს ვერც სა­სახ­ლი­დან გა­ა­ძე­ვე­ბენ. და ბიჭი, სა­ხე­ლად ფიცი, სა­სახ­ლე­ში ცხოვ­რე­ბას იწყებს. ერ­თა­დერ­თი­ნუ­გე­ში ცხო­ვე­ლებ­თან ჯა­დოს­ნუ­რი კავ­ში­რის უნა­რი, შნოა. თუმ­ცა­სა­მე­ფო ოჯა­ხი მის­გან უფრო მეტს ითხოვს: ბრძო­ლა­ში­და­ხე­ლოვ­ნე­ბას, დახ­ვე­წილ ქცე­ვას და რაც მთა­ვა­რია: სა­მე­ფო ტახ­ტი­სუ­კა­ნო­ნო მემ­კვიდ­რე სა­ი­დუმ­ლო მკვლე­ლი, ას­ა­სი­ნი, უნდა გახ­დეს...“ ეს კი თა­ვად ის­ტო­რი­აა, რო­მე­ლიც მკი­თხველს სხვა სამ­ყა­რო­ში შე­იყ­ვანს და სა­ო­ცარ ფენ­ტე­ზი­ში ამოგ­ზა­უ­რებს.   უკა­ნას­კნელ პე­რი­ოდ­ში, რო­დე­საც მსოფ­ლიო ლი­ტე­რა­ტუ­რის მნიშ­ვნე­ლო­ვან ნა­წილს სწო­რედ ფენ­ტე­ზი იკა­ვებს, რო­ბინ ჰო­ბის შე­მოქ­მე­დე­ბა გა­მორ­ჩე­უ­ლი­სა და გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლის პო­ზი­ცი­ას არ თმობს. რო­ბინ ჰობი ეპი­კუ­რი ფენ­ტე­ზის ჟან­რის მსოფ­ლი­ო­ში აღი­ა­რე­ბუ­ლი მწე­რა­ლი ქა­ლია. სა­ინ­ტე­რე­სოა ის ფაქ­ტიც, რომ რო­ბინ ჰობი არის მარ­გა­რეტ ას­ტრიდ ლინდჰოლმ ოგ­დე­ნის ფსევ­დო­ნი­მი, რო­მელ­საც იგი იყე­ნებ­და ფენ­ტე­ზის ჟან­რის ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბის წე­რი­სას. ფსევ­დო­ნი­მი პირ­ვე­ლად გა­მოჩ­ნდა 1995 წელს. თა­ვად მწე­რა­ლი კი 1952 წელს კა­ლი­ფორ­ნი­ა­ში და­ი­ბა­და და ალას­კა­ზე გა­ი­ზარ­და, სა­დაც ის­წავ­ლა მგლის ლეკ­ვის აღ­ზრდა, ფუ­რირ­მის გა­ტყა­ვე­ბა და ვე­ლურ ბუ­ნე­ბა­ში თა­ვის გა­ტა­ნა. როცა მოგ­ვი­ა­ნე­ბით ცო­ლად მე­თევ­ზეს გაჰ­ყვა, რო­მე­ლიც წე­ლი­წად­ში ექვს თვეს ქა­შაყ­სა და კო­დი­ა­კის ორა­გულ­ზე თევ­ზა­ო­ბა­ში ატა­რებ­და, მთე­ლი ეს ცოდ­ნა გა­მო­ად­გა.ჰობი ზრუ­ნავ­და ოჯახ­ზე, უვ­ლი­და კარ-მი­და­მოს, შო­რე­ულ თე­მებ­ში ფოს­ტას არი­გებ­და და ამა­ვე დროს მო­თხრო­ბებ­სა და ნო­ვე­ლებს წერ­და. ამ­ჟა­მადმწე­რა­ლი ვა­შინგტო­ნის შტა­ტის ქა­ლაქ ტა­კო­მა­ში ცხოვ­რობს. ქარ­თულ ენა­ზე "ას­ა­სი­ნის შე­გირ­დი" ანა ჭი­ჭი­ნა­ძემ თარ­გმნა, მისი გა­მორ­ჩე­უ­ლი და და­სა­მახ­სროვ­რე­ბე­ლი ყდის დი­ზა­ი­ნი კი მხატ­ვარ ნინო ბო­სი­კაშ­ვილს ეკუთ­ვნის. წიგ­ნი სე­რია „პორ­ტა­ლის“ ფარ­გლებ­ში გა­მო­ი­ცა. ეს არის გა­მომ­ცემ­ლო­ბა „პა­ლიტ­რა L-ის“ სე­რია, რო­მე­ლიც ფენ­ტე­ზის ჟან­რის ბესტსე­ლე­რებს აერ­თი­ა­ნებს. „ას­ა­სი­ნის შე­გირ­დი“ კი წიგ­ნის მა­ღა­ზი­ის თა­რო­ებ­ზე უკვე ხელ­მი­საწ­ვდო­მია.

13 მარტი, 2020 წ.

"გარდასულები" - თქვენს თაროზე "გარდასული" წიგნი

"ტრან­სმუ­ტა­ცია" და "გარ­და­სუ­ლე­ბი" _ ამ ორ წიგნს თა­ნა­მედ­რო­ვე ქარ­თვე­ლი ავ­ტო­რის არას­ტან­დარ­ტუ­ლი, ორი­გი­ნა­ლუ­რი ხედ­ვა და თხრო­ბის გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი სტი­ლი აერ­თი­ა­ნებს. მწერ­ლის ინ­ტერ­ვი­უს წა­კი­თხვის დროს, ამა­ში თა­ვად დარ­წმუნ­დე­ბით და თუ აქამ­დე არ იც­ნობ­დით მისი ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბის გმი­რებს, ახლა აუ­ცი­ლებ­ლად გა­გიჩ­ნდე­ბათ მათ­თან და­ახ­ლო­ე­ბის სურ­ვი­ლი, ზო­გი­ერთ მათ­გან­ში სა­კუ­თარ თავ­საც ამო­იც­ნობთ და ბევრ რა­მე­ზეც და­ფიქ­რდე­ბით... პრო­ფე­სი­ით ლი­ტე­რა­ტო­რი იაგო თვა­ლა­ბე­იშ­ვი­ლი გა­მომ­ცემ­ლო­ბა "პა­ლიტ­რა ელის" ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი კონ­კურ­სის "გახ­დი ბესტსე­ლე­რის ავ­ტო­რი 2018-ის" გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლია. რო­მა­ნით "ტრან­სმუ­ტა­ცია" იგი ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი პრე­მია "ლი­ტე­რას" ლა­უ­რე­ა­ტიც გახ­და ნო­მი­ნა­ცი­ა­ში _ "2018 წლის სა­უ­კე­თე­სო ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი დე­ბი­უ­ტი". "გარ­და­სუ­ლე­ბი" ავ­ტო­რის ახა­ლი წიგ­ნია. აღ­სა­ნიშ­ნა­ვია, რომ ეს მო­თხრო­ბე­ბის კრე­ბუ­ლი მის მიერ შექ­მნი­ლი ილუსტრა­ცი­ე­ბი­თაა გა­ფორ­მე­ბუ­ლი. იაგო თა­ვი­სი ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბის შე­სა­ხებ მოგ­ვი­თხრობს: _ ჩემი მე­ო­რე წიგ­ნი _ „გარ­და­სუ­ლე­ბი“ სულ ახ­ლა­ხანს გა­მო­ვე­ცი და გა­მოხ­მა­უ­რე­ბა უკვე მოჰ­ყვა. მა­გა­ლი­თად, ფი­ლო­ლო­გი­ის დოქ­ტორ­მა, შე­სა­ნიშ­ნავ­მა ლი­ტე­რა­ტორ­მა და გერ­მა­ნის­ტმა, ლე­ვან ცა­გა­რელ­მა ასე­თი რამ თქვა: „გარ­და­სუ­ლე­ბი“ ნამ­დვი­ლი ტექ­სტია, სა­ხელ­და­ხე­ლოდ შე­თხზუ­ლი ენობ­რი­ვი ქსო­ვი­ლია, რო­მელ­შიც ყვე­ლა ეპი­ზო­დი, ყვე­ლა ად­გი­ლი, ყვე­ლა მოქ­მე­დი პირი, ყვე­ლა მო­ტი­ვი, ყვე­ლა თემა მი­ზეზ­შე­დე­გობ­რი­ვა­დაა ერ­თმა­ნეთ­თან გა­და­ჯაჭ­ვუ­ლი, თუმ­ცა ეს ძა­ლი­ან დახ­ვე­წი­ლად, თით­ქმის შე­უმ­ჩნევ­ლად, ელიფ­სუ­რი კონ­სტრუქ­ცი­ე­ბის ოს­ტა­ტუ­რი გა­მო­ყე­ნე­ბი­თაა გა­კე­თე­ბუ­ლი ისე, რომ მკი­თხველს თა­ვი­დან შე­იძ­ლე­ბა მო­ეჩ­ვე­ნოს, თით­ქოს რამ­დე­ნი­მე და­მო­უ­კი­დე­ბელ მო­თხრო­ბას­თან აქვს საქ­მე. სი­ნამ­დვი­ლე­ში კი ყვე­ლა ეპი­ზო­დი ერ­თი­ა­ნი კონ­სტრუქ­ცი­ის გა­ნუ­ყო­ფე­ლი ნა­წი­ლია. ამ კონ­სტრუქ­ცი­ის ფო­კუს­ში მოქ­ცე­უ­ლია თა­ნა­მედ­რო­ვე ქარ­თუ­ლი სა­ზო­გა­დო­ე­ბის ყვე­ლა­ზე უფრო ქვე­და, სუ­ბალ­ტერ­ნუ­ლი, ხმის არმ­ქო­ნე და უგუ­ლე­ბელ­ყო­ფი­ლი, ვი­თომ არარ­სე­ბუ­ლი ფე­ნის უჩი­ნა­რი წარ­მო­მად­გენ­ლე­ბი _ ტაქ­სის­ტე­ბი, მზა­რე­უ­ლე­ბი, ფერ­მე­რე­ბი, ლო­თე­ბი, თაღ­ლი­თე­ბი, მა­ჩან­ჩა­ლე­ბი, მიყ­რუ­ე­ბულ სო­ფელ­ში მცხოვ­რე­ბი მო­ხუ­ცე­ბი, მიგ­რან­ტი მუ­შა­კე­ბი, ფსი­ქი­კუ­რად სა­მუ­და­მოდ ტრავ­მი­რე­ბუ­ლი ჯა­რის­კა­ცე­ბი...“ ფი­ლო­სო­ფოს­მა გი­ორ­გი მა­ი­სუ­რა­ძემ კი ჩემს მო­თხრო­ბებ­თან და­კავ­ში­რე­ბით, აღ­ნიშ­ნა: „ესაა ქვეს­კნე­ლუ­რი თხზუ­ლე­ბე­ბი, რო­მე­ლიც ყო­ველ­გვა­რი შე­ლა­მა­ზე­ბის გა­რე­შე გვე­სა­უბ­რე­ბა ჩვენს რე­ა­ლო­ბა­ზე“. მარ­თლაც, „გარ­და­სუ­ლე­ბი“ მრის­ხა­ნე ტექ­სტია. აქ ვერ ნა­ხავთ თი­თი­დან გა­მო­წო­ვილ თე­მებს. არც ვარ­დის­ფე­რი სათ­ვა­ლი­დან იყუ­რე­ბი­ან გმი­რე­ბი და არც გა­მო­გო­ნილ პრობ­ლე­მებ­ზე მოგ­ვი­თხრო­ბენ. სამი მო­თხრო­ბაა, ძა­ლი­ან ბევ­რი შემ­ზა­რა­ვი ამ­ბით, რომ­ლის წა­სა­კი­თხა­დაც მკი­თხველს დიდი გამ­ბე­და­ო­ბა მარ­თებს. _ რო­გორ და­ი­წე­რა „გარ­და­სუ­ლე­ბი“? _ წე­ლი­წად­ნა­ხევ­რის წინ და­ვი­წყე. ვწერ­დი და პა­რა­ლე­ლუ­რად ლი­ტე­რა­ტუ­რულ გა­ზე­თებ­ში ვაქ­ვეყ­ნებ­დი. გარ­და ტექ­სტი­სა, ილუსტრა­ცი­ებ­ზეც მე ვი­მუ­შა­ვე. ამას­თან, წიგ­ნის გა­რეყდა­ზე ჩე­მი­ვე ნა­ხა­ტია და­ტა­ნე­ბუ­ლი, რო­მე­ლიც ზედ­მი­წევ­ნით კარ­გად გად­მოს­ცემს წიგ­ნის არსს. აქვე, მინ­და ყუ­რა­დღე­ბა გა­ვა­მახ­ვი­ლო წიგ­ნის სარ­ჩევ­ზე. იცით, რო­გო­რია? ორი­გი­ნა­ლუ­რი, ძა­ლი­ან გან­სხვა­ვე­ბუ­ლია. მე­ეჭ­ვე­ბა, სად­მე ნა­ხოთ მსგავ­სი. აი, რო­დე­საც წიგნს გა­დაშ­ლით, ამა­ში თქვენც და­მერ­წმუ­ნე­ბით. _ რას და­ი­ნა­ხავს, რას გა­ი­გებს მკი­თხვე­ლი თქვე­ნი ნა­წარ­მო­ე­ბი­დან? _ ზო­გა­დად, ტექ­სტი, რო­გორც ასე­თი, პრე­ტენ­ზი­უ­ლი რა­მაა. ხან­და­ხან ღმერ­თსაც კი ვამ­სგავ­სებ ხოლ­მე. ყვე­ლა ინ­დი­ვი­დუ­ა­ლუ­რად ხე­დავს და აღიქ­ვამს ტექსტს, ისე­ვე რო­გორც ღმერ­თს და მოკ­ლედ, ყვე­ლას თა­ვი­სე­ბუ­რად ეს­მის ნე­ბის­მი­ე­რი ერთი ტექ­სტის, ამი­ტომ რთუ­ლია ვთქვა, ვინ რას და­ი­ნა­ხავს. მაგ­რამ, ერთი კია, მინ­და მკი­თხველს ვაჩ­ვე­ნო, თუ სად ვცხოვ­რობთ, რა პი­რო­ბებ­ში გვი­წევს არ­სე­ბო­ბა. „გარ­და­სუ­ლე­ბი“ თა­ნა­მედ­რო­ვე­ო­ბის ერ­თგვა­რი, ოღონდ, ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი დი­აგ­ნო­ზია. მი­თხრეს, სან­დო დი­აგ­ნო­ზი­აო, მკაც­რი, თუმ­ცა, უდა­ვოო, სევ­დი­ა­ნი, მაგ­რამ არა პა­თე­ტი­კუ­რიო. ერთი სი­ტყვით, მკი­თხველს ისეთ სა­ქარ­თვე­ლოს ვაჩ­ვე­ნებ, თან ისე­თი კუ­თხით, რომ შე­საძ­ლოა, ამა­ზე აქამ­დე არც და­ფიქ­რე­ბუ­ლი­ყო. ოღონდ, მთა­ვა­რია მენ­დონ. ნდო­ბა _ ეს ისე­თი რა­მაა, რო­მე­ლიც აუ­ცი­ლებ­ლად უნდა არ­სე­ბობ­დეს წიგ­ნის გა­დაშ­ლამ­დე. თუ ავ­ტორს, ავ­ტორს კი არა _ მწე­რალს არ ენ­დო­ბი, მა­შინ, მგო­ნი, არც კი ღირს წიგ­ნის წა­კი­თხვა. მწე­რალს ბო­ლომ­დე უნდა მიჰ­ყვე, ბოლო აბ­ზა­ცამ­დე და მხო­ლოდ ამის შემ­დეგ და­ი­წყო გან­სჯა. _ ძი­რი­თა­დად, რა ასა­კი­საა მკი­თხვე­ლი? _ კარ­გი შე­კი­თხვაა. „ტრან­სმუ­ტა­ცი­ის“ წა­კი­თხვა 14, 15, 16 წლის ბავ­შებ­მაც სცა­დეს, მაგ­რამ, რა­ო­დე­ნაც სამ­წუ­ხა­რო არ უნდა იყოს, იმედ­გაც­რუ­ე­ბუ­ლე­ბი დარ­ჩნენ. რა ვქნა, ვერ გა­მოვ­დე­ქი სა­ბავ­შვო მწერ­ლად. არც მო­მე­ტე­ბუ­ლი რო­მან­ტიზ­მი მა­ხა­სი­ა­თებს. იმი­ტომ ვწერ, რომ ხმა­მაღ­ლა ლა­პა­რა­კი არ შე­მიძ­ლია. იმი­ტო­მაც ვწერ, რომ ჩემი თვა­ლით და­ნა­ხუ­ლი სამ­ყა­რო და­ვა­ნახ­ვო სხვებს, ანუ, ჩემი სამ­ყა­რო მინ­და რომ გა­ვა­ზი­ა­რო. და რაზე ვწერ? ბევრ რა­მე­ზე, გან­სა­კუთ­რე­ბით, თა­ნად­რო­უ­ლო­ბის ერთ-ერთ მძი­მე სენ­ზე _ გულ­გრი­ლო­ბა­ზე, და­უნ­დობ­ლო­ბა­ზე, თა­ნა­უგ­რძნობ­ლო­ბა­ზე და არარ­სე­ბულ თა­ნა­გან­ცდა­ზე. აქვე, ვი­სარ­გებ­ლებ მო­ცე­მუ­ლო­ბით და „რო­მა­ნის“, რო­გორც ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი ჟან­რის მნიშ­ვნე­ლო­ბა­ზე გა­ვა­მახ­ვი­ლებ ყუ­რა­დღე­ბას: ალ­ბათ გამ­კი­ცხა­ვენ და იტყვი­ან, ყვე­ლამ კარ­გად ვი­ცით, რა­საა, რომ გვიხ­სნიო, მაგ­რამ არა. ძა­ლი­ან ბევ­რმა არ იცის რო­მა­ნის მნიშ­ვნე­ლო­ბა და რა­ტომ­ღაც, ფიქ­რო­ბენ, რომ რო­მა­ნი მა­ინ­ცა­და­მა­ინც სიყ­ვა­რულ­ზე მო­თხრო­ბილ, მტლა-მტლუ­შის, ჩა­ხუ­ტე­ბე­ბი­სა და გა­ბუტვე­ბის ამ­ბავს გუ­ლის­ხმობს. სუ­ლაც არაა ასე. ნატ­ვრის თვალს, ესე იგი, "გუ­გლს" ჰკი­თხეთ და ნა­ხავთ. _ იაგო, რა პრო­ფე­სი­ის ხართ? _ პრო­ფე­სი­ით ლი­ტე­რა­ტუ­რათმცოდ­ნე ვარ. ბა­კა­ლავ­რის სა­მეც­ნი­ე­რო ხა­რის­ხი ფი­ლო­ლო­გი­ა­ში მო­ვი­პო­ვე, ხოლო მა­გის­ტრის _ შე­და­რე­ბით ლი­ტე­რა­ტუ­რა­ში. დოქ­ტო­რან­ტუ­რა­საც იგი­ვე პრო­ფი­ლით გან­ვაგ­რძობ. მოკ­ლედ, ვსწავ­ლობ ლი­ტე­რა­ტუ­რას, თუკი შე­იძ­ლე­ბა, რომ ის­წავ­ლო ეს უკა­ნას­კნე­ლი. ძა­ლი­ან მო­უ­ხელ­თე­ბე­ლი რა­მეა. ვერ მო­ი­საკ­ლი­სებ. თან რო­გო­რი მერ­ყე­ვია. შე­იძ­ლე­ბა დღეს სა­ოც­რე­ბა და­გარ­ქვან და პო­პუ­ლა­რო­ბის ზე­ნი­ტში იყო, მაგ­რამ გა­ივ­ლის დრო და... ეჰ, მოკ­ლედ, წი­ნას­წარ ვე­რა­ფერს გან­სა­ზღვრავ და და­ზუს­ტე­ბი­თაც ვე­რა­ფერს იტყვი. ბევ­რი ოფლი მაღ­ვრე­ვი­ნა ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი ტექ­სტე­ბის კვლე­ვამ, თუმ­ცა, ამა­ზე სა­სი­ა­მოვ­ნო ცოტა რამე თუა ამ ქვე­ყა­ნა­ზე. რა ჯო­ბია იმას, რო­დე­საც კარ­გად იც­ნობ არა მხო­ლოდ მშობ­ლი­ურ ლი­ტე­რა­ტუ­რას, მი­თო­ლო­გი­ა­სა თუ კულ­ტუ­რას, არა­მედ მსოფ­ლიო ლი­ტე­რა­ტუ­რას, კულ­ტუ­რა­სა და მი­თო­ლო­გი­ას. ბიბ­ლი­ა­ზე, უნი­ვერ­სა­ლო­ბის ყვე­ლა­ზე დიდ გა­მოვ­ლი­ნე­ბა­ზე ხომ არა­ფერს ვამ­ბობ. სხვა­თა­შო­რის, ოდეს­ღაც, სე­მი­ნა­რი­ა­შიც მის­წავ­ლია _ გა­მო­მაგ­დეს, სამ­წუ­ხა­როდ, კრი­ტი­კუ­ლი აზ­როვ­ნე­ბა გაქ­ვსო, თუ რა­ღაც ასე­თი მი­თხრეს და მეც წა­ვე­დი, ილი­ას უნი­ვერ­სი­ტეტს შე­ვე­ფა­რე. ხო, ზუს­ტად ასე, სე­მი­ნა­რი­ი­დან ილი­ა­ში. ილი­ას უნი­ვერ­სი­ტეტ­მა ფრთე­ბი გა­მაშ­ლე­ვი­ნა, ყვე­ლა­სა და ყვე­ლა­ფერს უფრო მე­ტად კრი­ტი­კუ­ლი თვა­ლით და­ვუ­წყე სინ­ჯვა და არა­ვინ იფიქ­როს, რომ ეს ცუ­დია. პი­რი­ქით, კრი­ტი­კუ­ლი აზ­როვ­ნე­ბის არ­ქო­ნამ მოგ­ვიყ­ვა­ნა აქამ­დე, სა­დაც ახლა ვართ და ზუს­ტა­დაც კრი­ტი­კუ­ლი აზ­როვ­ნე­ბის ქო­ნამ გაგ­ვაძ­ლე­ბი­ნა აქამ­დე. სე­მი­ნა­რი­ა­ში ვის­წავ­ლე-მეთ­ქი, ამი­ტო­მა­ცაა, რომ ბიბ­ლი­ის კარ­გად ფლო­ბის პრე­ტენ­ზი­აც მაქვს და ყვე­ლა­ფე­რი ეს, რაც მის­წავ­ლია, ჩემს ტექ­სტებ­ში გა­და­ვი­ტა­ნე, ოღონდ გავ­ფილტრე, მოქ­მე­დე­ბა­სა და სი­უ­ჟეტს ზუს­ტად მი­ვუ­სა­და­გე და ისე, მოხ­დე­ნი­ლად მო­ვა­თავ­ზე სა­კუ­თარ წიგ­ნებ­ში. ამი­ტო­მა­ცაა, რომ ჩემს ტექ­სტებ­ში თა­ნა­მედ­რო­ვე ადა­მი­ანს კულ­ტუ­რათ­შო­რი­სი და მსოფ­ლიო ლი­ტე­რა­ტუ­რის კონ­ტექ­სტში ვე­სა­უბ­რე­ბი. _ მკი­თხველს კი­დევ ერთხელ შე­ვახ­სე­ნოთ, რის შე­სა­ხე­ბაა თქვე­ნი პირ­ვე­ლი რო­მა­ნი „ტრან­სმუ­ტა­ცია“? _ „ტრან­სმუ­ტა­ცია“ კულ­ტუ­რათ­შო­რის დი­ა­ლოგს ამ­ყა­რებს ლი­ტე­რა­ტუ­რის ის­ტო­რი­ის­თვის უმ­ნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნეს ტექ­სტებ­თან _ ოვი­დი­უ­სი­დან და­წყე­ბუ­ლი, დან­ტე­თი გაგ­რძე­ლე­ბუ­ლი და გა­ლა­კტი­ო­ნის „არ­ტის­ტუ­ლი ყვა­ვი­ლე­ბით“ დამ­თავ­რე­ბუ­ლი. ჟი­უ­რი ალ­ბათ ტექ­სტის დი­ნა­მი­კამ მო­ხიბ­ლა, თან ენობ­რი­ვა­დაც გან­სხვა­ვე­ბუ­ლია. სწო­რედ ისე­თი ენი­თაა და­წე­რი­ლი, რო­გო­რიც ჩვენს თა­ნა­მედ­რო­ვე­ო­ბას ეკად­რე­ბა. ოდ­ნავ სკრა­ბე­ზუ­ლი, ოდ­ნავ ჰიბ­რი­დუ­ლიც და ასე შემ­დეგ. ამას გარ­და, ფა­ბუ­ლას­თან და­კავ­ში­რე­ბი­თაც მინ­და ვთქვა ერთი-ორი სი­ტყვა: ამ­ბო­ბენ, კაფ­კას „გარ­და­სახ­ვას“ შე­ე­თა­მა­შაო იაგო თვა­ლა­ბე­იშ­ვი­ლი. მე კი ვი­ტყვი, რომ არა მხო­ლოდ მას. თან თა­მა­ში­ცაა და თა­მა­შიც. ეს უფრო დი­ა­ლო­გი იყო, ვიდ­რე უბ­რა­ლოდ გარ­თო­ბა და თა­მა­ში. ერთი სი­ტყვით, ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი დე­ტექ­ტი­ვის თვა­ლი და კარ­გი გე­მოვ­ნე­ბა სჭირ­დე­ბა „ტრან­სმუ­ტა­ცი­ის“ წა­კი­თხვას, წი­ნა­აღ­მდეგ შემ­თხვე­ვა­ში, ცა­რი­ელ ფა­ბუ­ლას უნდა დავ­ჯერ­დეთ, უბ­რა­ლოდ ამ­ბებ­სა და თავ­გა­და­სავ­ლებს. _ რამ­დე­ნად მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი იყო თქვენ­თვის "ლი­ტე­რას" გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლის სტა­ტუ­სი, ნო­მი­ნა­ცი­ა­ში _ "2018 წლის სა­უ­კე­თე­სო ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი დე­ბი­უ­ტი"? _ პრე­მია „ლი­ტე­რას“, შე­იძ­ლე­ბა ით­ქვას, გა­დამ­წყვე­ტი მნიშ­ვნე­ლო­ბა ჰქონ­და ჩემ­თვის, გა­მომ­დი­ნა­რე იქი­დან, რომ უკვე ლა­მის ხელი მქონ­და ჩაქ­ნე­უ­ლი. ერთი წელი იყო მას შემ­დეგ გა­სუ­ლი, რაც „ტრან­სმუ­ტა­ცია“ გა­მო­ვე­ცი და ჯან­სა­ღი უკუ­კავ­ში­რი _ არა თუ წე­რი­ლო­ბი­თი, არა­მედ ზე­პი­რი სა­ხი­თაც არ მი­მი­ღა. რა­ტომ­ღაც ვე­რა­ვინ ამ­ჩნევ­და ფა­ბუ­ლის მიღ­მა და­მა­ლულ ნაღ­მებს, რომ­ლებ­ზე­დაც კარ­გი მკი­თხვე­ლი, ასე რომ ვთქვათ, უნდა აფეთ­ქე­ბუ­ლი­ყო. სა­ბედ­ნი­ე­როდ, პრე­მია "ლი­ტე­რას" ჟი­უ­რის წევ­რებ­მა _ რო­მელ­თა შო­რის იყ­ვნენ მაია ფან­ჯი­კი­ძე, გი­ორ­გი მა­ი­სუ­რა­ძე, ნიკა აგ­ლა­ძე, ნონა კუპ­რე­იშ­ვი­ლი და მალ­ხაზ ხარ­ბე­დია, ასე თუ ისე, შე­ამ­ჩნი­ეს ეს და­ფა­რუ­ლი ნა­რა­ტი­ვე­ბი და დის­კურ­სე­ბი და პრე­მია ლი­ტე­რას ლა­უ­რე­ა­ტი გავ­ხდი „წლის სა­უ­კე­თე­სო ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი დე­ბი­უ­ტის“ ნო­მი­ნა­ცი­ა­ში. ამით დღემ­დე ვა­მა­ყობ, თუმ­ცა ყვე­ლა­ფე­რი ჯერ კი­დევ წი­ნაა. ისევ ვე­ლო­დე­ბი ლი­ტე­რა­ტუ­რის ისეთ მკვლე­ვარს, რო­მე­ლიც ჩემ­სა­ვე სი­ცო­ცხლე­ში ჩემს ტექსტს აკა­დე­მი­ურ თუ არა, ესე­ის­ტუ­რი ტი­პის კვლე­ვას მა­ინც მი­უ­ძღვნის.

10 მარტი, 2020 წ.